Witamy na Forum Płaska Ziemia

Witaj! Logowanie Rejestracja


Ocena wątku:
  • 1 głosów - średnia: 5
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Geometria: Bezpośrednie Widzenie/Reprezentacja/Zdrowy Rozsądek
#1
   

Współczesna nauka ma pewne podziały; mamy społeczną naukę, naturalną naukę i formalną naukę. Nauka społeczna bada ludzi i społeczeństwa. Naturalna nauka to obserwowanie świata w którym żyjemy. Jeśli chcesz aby była zrozumiała, to musisz obserwować, powtarzać i testować tak aby można było to odtworzyć, bo jeśli nie, to nie dowodzi to nauki.

   

Formalna nauka to matematyka, ponieważ jest to język, a język może być manipulowany. Np. ja używając polskiego mogę powiedzieć prawdę albo używając polskiego mogę powiedzieć kłamstwo.. Matematyka jest taka sama, Można zacząć od fałszywego aksjomatu (twierdzenia) i stworzyć matematyczną konstrukcje, która będzie działać jako matematyczna konstrukcja, ale kiedy spojrzymy na naturalną naukę i rzeczywistość, to musi się ona zgadzać, albo inaczej nie mieści się w pojęciu nauki. Nauka formalna często się wyklucza, ponieważ nie zależy od empirycznych obserwacjiDziedziny które używają nauki, takie jak inżynieria i medycyna, mogą być rozważane jako stosowana nauka.
 
Więc kiedy przyjrzymy się takim dwóm kwestiom jak geometria i dynamika płynów okazuje się że można zburzyć logikę kulo-głowych gdy odwołują się do "pomiarów" jako dowodów:
Rzeczywistość widzimy przed matematyką, ponieważ człowiek stworzył język aby opisać rzeczywistość nazwaną matematyką. Jeśli nie ma praktycznego przykładu potwierdzającego głos nauki, znaczy to że coś jest nie tak z matematyką.
 
- Mierzenie właściwych liczb (linii, powierzchni, objętości, czasu, numerów i współczynników) jest zależne od podstawowej geometrii.
- Sama geometria opiera się na aksjomatach i założeniach, zwłaszcza tych z prostymi i równoległymi liniami.
- Kulo-głowi utożsamiają 2-sferyczną (geometrie powierzchni 2D) z 3-kulistą (3D geometrią ciał stałych) 
- 2-sferyczna i 3-kulista geometria współdzieli pewne wzory i twierdzenia czyniąc rozeznanie trudnym i kłopotliwym (matematycznie).
- Powierzchnie i objętości w rzeczywistości są różnymi rzeczami, które nigdy nie powinny być utożsamiane w rozumowaniu matematycznym, i / lub w stosunku do siebie.
 
2-sferyczna kula nie może zawierać żadnej wody, bo jest tylko powierzchnią, a 3-sferyczna kula już najwidoczniej może mieć duże ciało wody obejmujące ją kształtem na zewnątrz (trzymane razem przez fikcyjną siłę). Jest to sprzeczne z powtarzalnymi, obserwowalnymi, stałymi i jednolitymi prawami natury. Woda przyjmuje kształt miejsca w którym się znajduje. To jest oczywisty fakt, który zależy od wszystkich aspektów wspólnego codziennego życia.
 
Jeżeli ziemia byłaby kręcącą się kulą, to mielibyśmy przykłady z naturalnej nauki które moglibyśmy zaobserwować, przetestować i powtórzyć, gdzie woda formowałaby się wokół zewnętrznych powierzchni ciał/przedmiotów i trzymała do nich jak przyklejona, a jednak nic takiego nie ma miejsca.
 
Patrząc na matematykę są tam dwie rzeczy które same w sobie już są sprzeczne, zaczynając od nieskończoności, istnienie nieskończoności aby móc to policzyć wymagałoby, nieskończonego czasu i nieskończonej energii a obie te rzeczy wydają się być absurdalne aby były możliwe. Jeśli ktokolwiek próbuje sobie to wyobrazić to chyba o wiele bardziej wyobraża sobie siebie samego a nie to. Tą samą koncepcją jest zero. Jeżeli tam jest zero to nie ma o czym rozmawiać o ile się orientuje. A jak spojrzymy na naturę to obydwie te rzeczy nie istnieją.
 
Ilości można mierzyć na wiele sposobów, w zależności od definicji i pewników. Powinniśmy unikać tych metod pomiaru w oparciu o wybrane aksjomaty, które są sprzeczne z oczywistymi prawdami. 
Odpowiedz
#2
   
Od NASA: https://pl.wikipedia.org/wiki/File:Einstein_gyro_gravity_probe_b.jpg

Na wprost twojej twarzy i płasko jak w dzień.

Szyderczo demonstrują prawdziwy wygląd i sferyczną geometrię widzenia.
Karmią nas planarnymi (płaskimi) reprezentacjami zwanymi zdjęciami. Projekcjami na płaskich ekranach, takimi jak cienie na ścianie.

Patrzenie przez pół-sferyczną siatkówkę, z okiem w środku kuli lub półkuli, jest geometrycznie równoważne z wizją na siatkówce (obrazy wpisane na siatkówkę światłem), w tym sensie, że kąty (obiektów) ustanowione w Oku, zachowają ten sam stosunek względem siebie, tak jak to widać na zakrzywionej powierzchni mieszczącej się przed twoim okiem.


   

Obrazy na powierzchni sfery są opisane przez geometrię sferyczną, koncepcje 2D zakrzywionej powierzchni (sfery) osadzonej w przestrzeni 3D (na kuli).


   

Płaszczyzną jest nasza rzeczywistość, a sferyczna geometria jest w oku.

Pseudosfera jest reprezentatywna przez wizualny stożek i ma tę samą krzywiznę Gaussa, tylko ujemną.
G Pseudosfery = -1 / R (do kwadratu) i G Kuli = 1 / R (do kwadratu)


Dobra wiadomość jest taka, że Geometria Płaskiej Ziemi i Matematyka działają poprawnie dla nawigacji, astronomii, krzywizny oraz perspektywy. 
Właściwie to zrobili już dla nas robotę, gdy przyjmiemy model jako geometrię widzenia z oczami w centrum sfery. 

   

Zignoruj kulę w środku rysunku i pomyśl tylko o twoim Oku umieszczonym na początku półkuli.

   
Odpowiedz
#3
Światło odbija się przy przekraczaniu granic różnych środowisk i może być wewnętrznie odbijane, tak aby być ograniczone w tym samym środowisku (medium), jednak światło zawsze przemieszcza się w linii prostej przed, podczas i po każdej zmianie kierunku.

Kij w wodzie będzie wyglądał na wygięty i będzie miał inne widoczne położenie w twoim polu widzenia, ale kij nie jest wygięty, a twoje zmysły optyczne nie robią sztuczek ani nie są niewiarygodne. One w rzeczywistości dokładnie informują cię o tym, że w tym konkretnym przypadku wizualnej percepcji zmysłowej występuje inne środowisko (medium) niż powietrze.

Miejsce/położenie/orientacja widzialnych figury oraz rozciągnięcie, ich odstępy i podziały, które są naszymi widzianymi obiektami, są opisywane precyzyjnie tylko przez kulistą geometrią z oczami znajdującymi się w centrum własnej sfery wizualnej. Nie oznacza to wcale, że światło jest zakrzywione. Podobnie jak wygięta woda, jest to niemożliwe i sprzeczne z wszystkimi faktami przeżywanego życia. Chyba, że ktoś może mi pokazać, jak rzucić zakrzywiony cień prostym kijem?

Jednak geometria sferyczna poprawnie oddaje wrażenie wizualne. Dla osoby w danej lokalizacji i zdolności do pół/pełnego obracania się, patrzenia w górę i w dół, zmieniania położenia głowy i kąta oczu, zmieniając tym samym położenie oczu, a następnie wszystkie dostrzegane widoczności, znajdzie ich kształt i pozycję dokładnie na wizualnej kuli, w sposób podobny do koncepcji nadziemskiej astronomii.

Jeśli chciałbyś zapytać, dlaczego ta wizualna kula nigdy nie jest widoczna, a kształty nie są zakrzywione, to jest tak dlatego, że z naszej bezpośredniej wizji patrzymy bezpośrednio i prosto na przedmiot, a więc dla oczu w centrum, krzywa na zewnątrz nie jest dostrzegalna a ponieważ każda część krawędzi na kuli składa się z segmentów łukowych jakiegoś wielkiego kręgu tej kuli, te segmenty łukowe i ich figury, które są zarysem, wydają się mniej lub bardziej dokładnie takie jak prosta linia Euklidesowa. Jest to podobne do płaskiej kartki papieru, która wygląda jak prosta linia, gdy jest trzymana prosto na wysokości oczu.

Nie widać tego na zdjęciach. Nie widzimy też w sekwencji obrazów zapakowanych w rolkach filmowych. Perspektywa obrazowa obejmuje tylko jedno występowanie wizualnej sceny dla oka w określonym położeniu, a geometria sferyczna opisuje prawdziwe występowanie i położenie WSZYSTKICH widoczności dla oczu w określonej lokalizacji.

   

Apropos Newtonowskiego pryzmatu. Rzekomo "dzielą białe światło" na promienie składowe, poprzez załamywanie różnych częstotliwości mniej lub bardziej. Jednakże, gdy dwa pryzmaty są przyłożone tył do tyłu, to białe światło przechodzi prosto. W takim razie zastanawiam się, jak to działa?

Światło się nie wygina, ono tylko zmienia kąt. Nie ma Zakrzywionego Światła, to jest magiczny nonsens stworzony przez Heliocentrycznych Kapłanów, aby mogli widzieć dalej wokół "Krzywizny" niż jest to matematycznie możliwe. 
Umożliwia to im życie na Sferze, która zawsze wygląda płasko.

Pryzmat
   

Optyka (wypukła soczewka)
   

Optyka światłowodowa używa "lustrzanego rdzenia" w celu odbicia sygnału światła na długości.
Patent US20100195678
   

Laser - Wewnętrzne odbicie przez płynne medium
Patent US3810041

"Promień lasera przechodzi wzdłuż przez ciecz laserową w kierunku poza-osiowym i ulega wielokrotnym całkowitym wewnętrznym odbiciom w swoim przechodzeniu przez to."
   
Odpowiedz
#4
1. Od Filozofii Naturalnej do Scjentyzmu

Filozofia Naturalna była dyscypliną do studiowania całokształtu nauk przyrodniczych. Było to filozoficzne studium natury i naszego fizycznego wszechświata. Zasadniczo próbowała zrozumieć rzeczywistość i jej naturę. Była to dominująca nauka multi-dyscyplinarna od tysięcy lat, zanim została podzielona i rozczłonkowana na "eksperckie" dziedziny naukowe. W XIX wieku Filozofię Naturalną przekształcono w koncepcję "Nauki" z ponownie zdefiniowanymi obszarami, takimi jak fizyka, biologia, chemia, geologia itp.
https://en.wikipedia.org/wiki/Natural_philosophy

 
Scjentyzm to w zasadzie ateistyczna filozofia materialistyczna (punkty, cząsteczki itp.), Pomagająca sobie w obfitych porcjach idealizmu i wyobraźni, obejmująca liczne religijne kosmologie (wielki wybuch, heliocentryzm, itp.) z agendą uproszczenia poprzez sztuczny podział.
 
Współczesnym przykładem tego są niesławne dane naukowe o kijach hokejowych, które próbowały sprzedać nam bzdurne zmiany klimatyczne, jako sposób na to by opodatkować nas wszystkich za węgiel i zwiększać zyski pożyczkodawców. Koncentruje się na niewielkiej części danych, aby ukryć większy obraz.
 
Scjentyzm jest teraz pełno-prawną religią. Zastąpił to, co kiedyś nazywano Naturą, Bogiem, albo stwórcą, architektem, boskim mechanikiem, czy jakkolwiek to nazwiesz (możesz zastąpić słowo "Bóg" pojęciem wybranym przez siebie). Ja podobnie jak wielu innych zostałem wykształcony by wyśmiewać takie wierzenia i ślepą wiarę naukowcom, cały czas myśląc, że jestem "współczesnym realistą". Typowy argument brzmiał mniej więcej tak:
 
"Zwodzeni religijni wierni po prostu nie mogą zaakceptować rzeczywistości, że jesteśmy nieistotnym gwiezdnym pyłem w bezbożnym wszechświecie, więc muszą wychwalać i przyjmować Boga lub Zbawiciela (określonej religii), aby uzyskać sens śmierci i nadziei na życie po tym istnieniu. My, naukowcy, nie potrzebujemy takich dziecinnych fantazji.”

Jednak ważne jest, aby zobaczyć, że dociekanie (lub filozofowanie) o/w naturze, rzeczywistości i stworzeniu nie jest tym samym, co bycie konkretną religijną wiarą, taką jak Chrześcijaństwo, Islam, Hinduizm, Buddyzm itd.


2. Matematyczne Absurdy: Zero, Nieskończoność i Niewspółmierność.
 
W matematyce wprowadzono wiele wyimaginowanych pojęć, takich jak zero, nieskończoność, liczby ujemne, liczby irracjonalne itd., Z których wszystkie nie mają podstaw w rzeczywistości (patrz słynny cytat z Tesli).
 
W prawdziwej definicji liczb Naturalnych nie ma zera; nie ma żadnych liczb ujemnych; nie ma złożonych wyobrażalnych liczb; nie ma niewspółmiernych liczb, nie ma pierwiastka kwadratowego, n-pierwiastków; nie ma PI; nie ma sinusów lub cosinusów; nie ma szeregu potęgowego zaokrągleń i nie ma pojęcia nieskończoności. "Zero" jest czasem dodawane do liczb naturalnych aby utworzyć "liczby całkowite", ale to tylko pic na wodę.
https://en.wikipedia.org/wiki/Natural_number

Zero

Zero nie jest liczbą naturalną. Nie występuje w Naturze. Jest to brak czegokolwiek/wszystkiego. To nie istnieje, więc nie powinno być "liczone" jako liczba naturalna, ponieważ nie można jej policzyć. Jeśli nie ma nic, to nie ma o czym rozmawiać.
 
Zero, gdy oznacza dziesiętną zmianę jest ważne dla pożyczkodawców, ale jakikolwiek inny symbol zadziałałby równie dobrze. Używanie Zera dla miejsc dziesiętnych jest jedynie subtelnym wprowadzeniem, które warunkuje akceptację Zera jako liczby naturalnej. Zero początkowo uważane było przez niektóre religijne Zakony za bycie diabelskim urządzeniem i było tam wiele oporów, ale kupcy przyjęli cyfry Arabskie i zero do obliczeń, więc ostatecznie zostało ono powszechnie przyjęte.
 
(Zobacz „Sacred Geometry” napisaną przez Roberta Lawlora)
Mówi się, że zero powstało w Indiach około 800 roku ne, kiedy to zaczęła się nowa szkoła myślenia w Hinduizmie (poprzez Shankhara) i Buddyzmie (poprzez Narayana), kładąc szczególny nacisk na cel, jakim jest zdobycie osobistej transcendencji i ucieczkę od karmy poprzez wyrzeczenie się świata naturalnego, aż do umartwienia fizycznego ciała. Wielu uważa, że jest to mroczny okres w bogatym duchowym dziedzictwie Indii i spadek w stosunku do poprzedniej tradycji, która podtrzymywała duchowe znaczenie zarówno w manifestowanych jak i niemanifestowanych przejawach Boga.
 
Dodanie zera oznaczało, że struktura arytmetyczna musiała zostać zmieniona. Zwykle dodawanie liczb prowadzi do sumy większej niż pierwotna liczba. Zostało to unieważnione przy użyciu zera. Wprowadzono nowe operacje, takie jak 3 + 0 = 3 i 3 x 0 = 0, a gdy 3/0 = 0 (???), logika załamuje się i pozostaje niezdefiniowana do dzisiejszego dnia.

Traktowanie Zera jako liczby jest logicznym błędem, bez żadnego zakotwiczenia w rzeczywistości. To z kolei pozwoliło na istnienie większej ilości wyobrażalnych liczb i wprowadziło szereg nowych liczbowych i symbolicznych bytów bez sprawdzalnej koncepcji lub geometrycznej formy. Wynalezienie zera dopuściło by liczby reprezentowały idee, które nie mają formy. Doprowadziło to również do zmiany definicji słowa "idea", które wcześniej było synonimem formy i geometrii.
 
W dzisiejszych czasach zero jest niezbędne w matematyce. Wpłynęło to również na filozofię i teologię oraz zmieniło nasz pogląd i podejście do natury. Zero kojarzone jest z doktryną, która neguje rzeczywistość materialnego świata. Nazwa Sanskrycka dla zera, "sunya" oznaczająca "pusty" stała się "chiffra" po Łacińsku, co oznacza "zero lub nic". Nic jest oczywiście inną koncepcją pustości. Również Sanskryckie słowo "maya" nabrało nowego znaczenia. Pierwotnie oznaczało to "moc do podziału" lub "dzielący umysł", ale teraz oznacza iluzję, albo to że materialny aspekt wszechświata jest iluzją. Widzimy odwrotną dualność tego w zachodniej filozofii, gdzie zero jest ramą dla rozwoju ateizmu i negacji duchowej.
 
Wpływ Zera był tak wielki, że spowodował, że fizyka XIX wieku przyjęła teorię cząstek atomowych, w której materia jest modelowana jako złożona z małych sfer unoszących się w zerowej lub pustej przestrzeni. Jest to w zasadzie ta sama bzdura co fałszywy kosmos, którą nam dzisiaj sprzedają.

Nieskończoność


Nie możesz liczyć do nieskończoności. Nigdy nie osiągniesz nieskończoności. Nigdy się nie kończy, więc ostateczny byt "nieskończoności" będzie ci się nieustannie wymykał. Nie możesz wyobrazić sobie nieskończoności. Nikt nie może.
 
Niektórzy utrzymują, że potrafią wyobrazić sobie nieskończoność. W rzeczywistości wyobrażają sobie samych siebie, wyobrażając sobie nieskończoność. Dotyczy to również pojęcia "nieskończonej przestrzeni" lub "nieskończonej próżni", dziur pozostawionych przez brak jakichkolwiek materialnych obiektów. Nie można sobie wyobrazić nieskończonego wszechświata ani niczego nieskończonego.
 
Pierwiastki kwadratowe na początku były nazywane "niewysłowionymi", ponieważ nie można ich jednoznacznie nazwać tak jak możemy jeden, dwa i trzy. Pierwiastek kwadratowy z dwóch jest liczbą irracjonalną, która zaczyna się od 1.41421356723 ... i trwa na zawsze do "nieskończoności". Mówi się że dwie rzeczywiste liczby a i b są niewspółmierne, gdy a/b jest liczbą nieracjonalną.

Obliczenie sinusa lub cosinusa, pierwiastka kwadratowego lub PI, odbywa się poprzez przybliżenie nieskończonej serii. One trwają wiecznie. Przestajesz dodawać warunki serii z wymaganą "precyzją pomiaru" i jest to wartość przybliżona, która jest używana. Nigdy nie można ją dokładnie obliczyć, ponieważ wymagałoby to nieskończonego czasu i energii aby obliczyć niekończącą się serię potęgową, co jest absurdalne dla rozumowania i zdrowego rozsądku. Tak więc wartości kątów są tylko przybliżeniami liczby, której nigdy nie można dokładnie obliczyć ani nazwać.
 
Liczby wymierne są poprawnie zdefiniowane jako liczby naturalne wraz z ich multiplikatywną odwrotnością. Liczbą wymierną jest n, taka, że: n jest dodatnią liczbą całkowitą 1, 2, 3, ... n ... lub jej multiplikacją odwrotności 1/n, taką jak ułamki ½, ¼, itd.
 
Liczby wymierne wyśrodkowane na Jedności (Jednym) to system liczbowy stosowany w przyrodzie. Liczby takie jak 1/10, 1/5, 1/3, ½, 1, 2, 3, 5 i 10 tworzą prawdziwe wzory liści drzew w przyrodzie, natomiast -10, -5, -3, -2, - 1, 0, 1, 2, 3, 5, 10 są abstrakcjami nie-istniejącego bytu, absurdalną logiką i nieciągłością lub sztucznym podziałem zera.
 
Myśląc czysto racjonalnie usuniemy wszystkie te bzdury. Unikniemy abstrakcyjnych koncepcji i zapytamy dalej, używając tylko skończonych koncepcji wskaźników i proporcjonalności, które są zakorzenione w rzeczywistości.
 
Aby uzyskać więcej informacji na temat problemów matematycznych, zobacz także:
Logiczna słabość w nowoczesnej czystej matematyce
https://www.youtube.com/user/njwildberge...query=mf87

 
 
3. Wymiary, miary i jednostki
 
Przez tysiące lat nasi przodkowie używali racjonalnych pojęć z zakresu geometrii, arytmetyki, astronomii, muzyki itd., holistycznego badania naturalnych wzorców z wykorzystaniem proporcji i współczynników.
 
Oczywiście istniały określone miary i jednostki, ale wszystkie one dotyczyły rzeczywistych ograniczonych jednostek, takich jak porównywanie odległości stopami, rękami, palcami, krokami itp. lub porównywanie wag i gęstości przy użyciu rzeczywistych obiektów fizycznych, takich jak worek ziarna lub stos drewna itp.
 
Jeszcze kilkaset lat temu, normalne miasto/miejscowość zazwyczaj miało bramę opłat i maszynę do ważenia w punkcie wejścia, w celu porównywania przedmiotów, które miały być przedmiotem handlu. Jeśli chciałeś sprzedać worek zboża, to porównałeś go do "standardowego worka zboża" i zapłacono ci zgodnie ze stosunkiem twojego worka do ich worka.
 
W ten sposób do porównywania i mierzenia rzeczy używano ciężaru wraz z gęstością (specyficznego materiału stałego, ciekłego lub gazowego). Nie porównywało się worka ryżu z workiem z piórami.
 
W dzisiejszych czasach mamy jednostki ciągle się zmieniające i dostosowujące do konkretnych potrzeb i stałe wprowadzane w celu uniknięcia racjonalnych bezwymiarowych proporcji. Pamiętaj, że stosunek lub proporcja jest po prostu ułamkiem liczby i nie ma jednostki ani wymiarów.
 
Równanie F = ma z F = GMm / r2 jest przykładem tego oszustwa, w którym bezwymiarowe ilości są zaciemniane za pomocą stałych (G = stała grawitacyjna) i dwa oddzielne pojęcia są uważane za jedną i tą samą rzecz.
 
Zauważcie, że każde Prawo Fizyki musi koniecznie być racjonalnym pojęciem, niezależnie od stałych, jednostek lub wymiarów. Na przykład prawo Boyle'a, że ciśnienie jest odwrotnie proporcjonalne do objętości w danej temperaturze, jest wyrażane matematycznie, ponieważ P jest proporcjonalne do 1/V. Przebyta odległość jest w stosunku do Prędkości w danym czasie, więc D jest proporcjonalne do S. Są to prawdziwe racjonalne stwierdzenia, niezależnie od jednostek, wymiarów lub stałych. Aby powiedzieć, że prawo fizyczne istnieje i jest prawdziwe, wystarczy po prostu wykazać proporcjonalności.
 
Aby uzyskać więcej informacji na ten temat:
Pomiary bezwzględne a względne w geometrii
https://www.youtube.com/watch?v=_c5v14ZIUO0
 
 
4. Geometria
 
Geometria została stworzona i przedefiniowana za pomocą wynalezionych aksjomatów wykorzystujących nieskończoność i równoległe, które modelują niewidoczne wyższe wymiarowo dziedziny definicji. Działy geometrii zostały zmienione lub podporządkowane różnym obszarom, co dodatkowo utrudnia rozgraniczenie teorii i definicji.

   
 
Geometria perspektywy została zastąpiona przez geometrię rzutową, piękną naukę samą w sobie, ale taką w której euklidesowe koncepcje linii równoległych są ignorowane lub modyfikowane, tak że są ledwo zrozumiałe, nawet dla matematyków.
 
Hiperboliczne i rzutowe geometrie mogą tworzyć dziwne wyobrażenie, niemożliwe do zweryfikowania wszechświata, w których czasoprzestrzeń jest zakrzywiona, pręty pomiarowe kurczą się, a zegary działają wolniej lub szybciej przy prędkościach światła. Są to fantazje fikcji-naukowej, błagające o łatwowierność, pozbawione uczciwego świadectwa i według własnego uznania niemożliwe do zweryfikowania, ponieważ są takie same w każdym "układzie odniesienia".

   


Geometria sferyczna jest łatwo mylona z matematycznym znaczeniem geometrii nie-Euklidesowej, chociaż geometria euklidesowa obejmuje już obróbkę sfer i stożków. Na przykład książka (Euklidesowa) "Sphaerica" Teodozjusza, która zajmuje się geometrycznie sprawami istotnymi dla astronomii, była standardową pozycją do czytania, gdy astronomia, astrologia i związana z nią matematyka były nauczane na uniwersytetach w Grecji, Persji, Islamie, Izraelu i Europie.

Uczyła ona, że płaszczyzna, stała i sferyczna geometria, modele planetarne i obliczane pozycje gwiezdne, nie rozwiązały większych praktycznych problemów astronomicznych, takich jak ustalanie nocnych godzin z pozycji gwiezdnych. To wymaga trygonometrii. Wpiszcie Hipparcha, który obliczył tabelę akordów. Na tej podstawie można obliczyć stosunki między kulistymi łukami i określić odległości. Dokładność i przewidywalność dana przez Euklidesa i Sphaerica zapewniła ich przetrwanie w książkach o geometrii i astronomii przez 1500 lat.

   

W obecnej geometrii matematycznej istnieje rozróżnienie pomiędzy sferą a piłką. Sfera to 2-wymiarowa zamknięta powierzchnia osadzona w Przestrzeni Euklidesowej 3D. Zwykle jest to powierzchnia Obiektu 3D istniejącego w naszej rzeczywistości Euklidesowej, jak na przykład kuli lub sześcianu. Matematyczna Kula jest zdefiniowana jako Obiekt 3D, który obejmuje Sferę, aka powierzchnię, jak również wszystko wewnątrz Kuli.

Nauczono nas również, że geometria Sferyczna jest geometrią powierzchni 2D Sfery i tego że jest to przykład geometrii, która jest nie-Euklidesowa.

Teraz dwoma praktycznymi sprawdzonymi przykładami geometrii sferycznej są nawigacja i astronomia i na pewno działają. Wiedzieli o tym starożytni  marynarze, astronomowie i astrologowie od tysięcy lat. Używali (używają) "ciał niebieskich", z Ziemią jako centrum koncentrycznych, 3D obrotowych sferycznych powłok w których ścieżki mogą krążyć wokół orbit, tworząc wyraźne, przewidywalne figury i wzorce "mierzalne" w Sferze.

Dlaczego więc Geometria Sferyczna jest uważana za nie-Euklidesową, jeśli od dawna jest częścią przyjętej nauki Euklidesowej? Cóż, to zależy od twoich definicji, aksjomatów i tam jest ich więcej niż trzeba aby krążyć w kółko i w kółko…

 
Co dokładnie mierzyli? Nasze poszukiwania przestrzeni geometrycznej, jej piękna i prawdy, jak również jej niewłaściwego użycia i nadużycia dopiero się rozpoczynają.


5. Piąty Postulat Euklidesa i Geometria Nie-Euklidesowa

Piąty Postulat (rys. V') Euklidesa oznacza, że jeśli masz linie i masz punkt, który nie jest na linii, to wtedy jest tylko jedna linia, która przechodzi przez ten punkt, która jest równoległa do pierwotnej linii. 
Równoległa znaczy, że nie spotyka się z tamtą linią.

   

Pozostałe 4 postulaty:
1 Jeśli masz dwa punkty to możesz narysować linie pomiędzy nimi.
2 Jeśli masz linie to zawsze możesz ją przedłużyć.
3 Jeśli masz punkt i promień, to zawsze możesz narysować okrąg.
4 Wszystkie kąty proste są zasadniczo takie same.

Pozostałe cztery są całkiem proste do opisania ale 5 jest nieco bardziej skomplikowany
W wiekach XVI, XVII, XVIII było wielu ludzi którzy próbowali udowodnić 5 postulat Euklidesa z pozostałych czterech. Z tych prób narodziła się geometria nie-Euklidesowa. Geometria Nie-Euklidesowa była rezultatem myślenia, że być może ten postulat nie może być udowodniony z pozostałych czterech, więc to był przeciwny kierunek od tego co wszyscy inni próbowali robić. 

Gausse był pierwszym który zrozumiał, że może to być możliwością, że można mieć geometrię, która jest dokładnie tak jak geometria Euklidesa, w tym sensie, że pozostałe 4 postulaty działają, tylko odnośnie 5 postulatu, tam nie musi być jednej linii przez punkt, która nie spotyka się z linią, ale tam może być wiele linii przez dany punkt, które nie spotykają się z daną linią. Lobochevsky, Gausse i Boylai zaczęli adoptować ten postulat i teraz on brzmiał:
Jest więcej niż jedna linia przez punkt, która nie spotyka innej linii.
   

Wcześni badacze wiedzieli, że Postulat Euklidesa jest równoznaczny do innych stwierdzeń, szczególnie do stwierdzeń, że:
- suma kątów w trójkącie wynosi 180 stopni, albo dwa kąty proste równają się 180 stopniom, jak Euklides by powiedział,
- są podobne trójkąty, które nie są przystające.

Gauuse zakładał, że te postulaty nie muszą być prawdą, więc Gauuse pracował nad pewnego rodzaju dziwną geometrią i nie do końca wiedział o co chodzi, także Boylai, który był kolega jego syna pracował nad nią. Lobochevsky mniej więcej w tym samym czasie zaczął nad nią pracować i w 1830 roku Boylai i Lobochevsky opublikowali spójne obliczenia nie-Euklidesowej geometrii, gdzie zakładali ten nowy postulat, przeciwny do Postulatu Euklidesa i pokazali, że można zbudować pewien rodzaj spójnej geometrii z tego. 

   

Nie-Euklidesowa geometria:
Geometria powierzchni sfery, można wciąż mówić u punktach, liniach, trójkątach, można nawet rozmawiać o odległościach, kątach, powierzchni i proporcji jeśli chcesz i wprawdzie taka geometria była studiowana przez wieki, Ptolemeusz jak i inni astronomowie byli bardziej zainteresowani w sferycznej geometrii aniżeli w geometrii płaszczyzny, ponieważ nocne niebo jest sferyczne, więc to było oczywiste że sferyczność była istotna.

Starożytni Grecy, Indianie, Arabowie, wszyscy studiowali sferyczną geometrię, która była nie-Euklidesową geometrią.
Dlaczego nie rozważyli nie-Euklidesowej geometrii? Ponieważ niedokładnie pokrywa się z 5 Postulatem Euklidesa.
Dlaczego nie? Czy jest prawdą, że jeśli weźmiesz dwa punkty na powierzchni sfery,  to istnieje unikalna linia je łącząca? Czym jest linia? Linia w tym kontekście jest jak wielki okrąg. Linie są wielkimi okręgami, a czym jest wielki okrąg? Jest tylko przekrojem sfery z płaszczyzną przez centrum sfery, jeśli spojrzycie na sferę i spojrzycie na centrum sfery, weźmiecie płaszczyznę przez centrum sfery, to wtedy wytnie równik ze sfery, albo wielki okrąg i to są te linie w tej geometrii. Wielkie okręgi są przekrojami płaszczyzny przez centrum sfery. Ale nie jest prawdą, że dwa punkty na sferze będą miały unikatową linie przechodząca przez nią, ponieważ jakbyś wybrał dwa punkty które są przeciwne (jak np biegun północny i południowy) to wtedy jest cała rodzina linii, która przechodzi przez te punkty.

Jest kolejny problem, co z postulatem o narysowaniu okręgu? Jak narysujesz okrąg na sferze z centrum w dowolnym punkcie i o dowolnym promieniu i następnie narysujesz większy i jeszcze większy okrąg to w końcu skończy na przeciwnej stronie i zacznie wracać do ciebie. Więc było do debatowane czy ten postulat działa na sferze, więc ponieważ postulaty niedokładnie pasowały do sfery, to ludzie mówili, że to nie może być nie-Euklidesowa geometria. Co było błędnym myśleniem, oczywiście jest to nie-Euklidesowa geometria, oczywiście jest istotną geometrią, która powinna być studiowana.  

 
6. Podsumowanie Pośrednie:
 
Oko odgrywa ważną rolę w wykrywaniu naszego Euklidesowego istnienia 3D, wraz z innymi zmysłami, określanymi jako dotyk, dźwięk, smak i zapach. To oko zbiera dane, tak jak instrument optyczny, który musimy ostrożnie odróżniać od tego, co "przychodzi nam do głowy."
 
Dzięki wizji nadrzędne staje się zrozumienie, że istnieje pośredni etap i proces w pracy, którego nie kontrolujemy i nie dzieje się on z naszej własnej woli. Istnieje zapomniany i teraz prawie niewidoczny krok, który zdarza się gdy patrzymy na prawdziwy fizyczny obiekt w 3D przestrzennej Euklidesowej tylko zanim obraz tego obiektu natychmiast pojawi się nam w głowie.


Uważamy, że te dwa etapy są bezpośrednio połączone i uważamy, że właśnie to widzi Oko, ale tak nie jest. Te obrazy, które pojawiają się natychmiast w umyśle, nie są tymi, co faktycznie są postrzegane jako "widoczne dla Oka". Oko widzi pośrednio widoczne Obiekty (zwane Widzialnymi) i związane z nimi kształty, figury i kolory.

Podstawowa geometria tych widocznych figur i kształtów, które faktycznie widzi Oko, bardzo różni się od geometrii Euklidesowej. Ta geometria leży u podstaw naszej Bezpośredniej Wizji i słusznie obejmuje gałąź Optyki zwaną Perspektywą. Bezpośrednia Wizja pokazuje nam, że Oko rejestruje widoczne obiekty, jakby znajdowało się w środku sfery patrząc na zewnątrz i oglądając obiekt na wewnętrznej wklęsłej powierzchni kuli.

Jest to podstawa oszustwa/zamieszania i powód, dla którego matematyka/astronomia/nawigacja wydają się być prawdziwe w dualnych systemach. Właśnie dlatego Ciało Sferyczne działa od tysięcy lat. Jeśli zastąpisz Ziemię w centrum tego modelu swoim Okiem, (pomyślisz o swojej powiece-oka jako powierzchni projekcyjnej), wtedy teorie działają i większość z nich jest prawdziwa.
 
Nie-Euklidesowa geometria możliwości bezpośredniej wizji Oczu, została "usunięta z Oka" i zastąpiona przez koncepcje Euklidesowe. Od tej pory jesteśmy przekonani, że Oko widzi obrazy w płaszczyźnie, a siatkówka przypomina płaską powierzchnię. "Krzywa" oka została umieszczona poza Okiem i następnie mówi się nam, że to jest sferyczny kulisty świat w którym żyjemy.
 
Więc zamiast nie-Euklidesowej wizji postrzegającej rzeczywistość Euklidesową, wierzymy, że mamy wizję Euklidesową postrzegającą nie-Euklidesowy wszechświat.
 
Więcej informacji:
https://archive.org/details/TheOpticsOfEuclid
 
 
PORÓWNANIE GEOMETRII EUKLIDESOWEJ I GEOMETRII WIDZIALNOŚCI
 
   

1. Geometria Euklidesowa: prosta linia nie może być okręgiem
Geometria Widzialności: Prosta linia może być okręgiem.
(Wizualna linia prosta może być zamkniętą linią z wszystkimi punktami na niej równoodległymi od punktu biegunowego w polu widzenia. Rozważ horyzont, z punktem bezpośrednio nad jego centrum.
Jak patrzenie z środka Hula Hoop. Możesz się obrócić o 360 stopni, horyzont zawsze wygląd prosto, ale obróciłeś pełne koło)
2. Geometria Euklidesowa: Każda linia prosta lub płaszczyzna jest nieskończenie rozciągalna.
Geometria Widzialności: Żadna linia prosta nie może się nieskończenie rozciągać.
(Jeśli rozszerzymy dowolny odcinek linii prostej w polu widzialnym, to ostatecznie powróci on sam do siebie. Jest więc skończony, choć nieograniczony. Ponownie rozważ horyzont.
Obracając się o 360 stopni, powracasz do miejsca z którego zacząłeś. Horyzont nie jest nieskończony, tak jak widzieliśmy wcześniej nieskończoność jest błędnym rozumowaniem)
3. Geometria Euklidesowa: Dwie linie proste przecinają się co najwyżej w jednym punkcie.
Geometria Widzialności: Każda para linii prostych przecina się w dwóch punktach.
(Patrząc w dół na tory kolejowe, widzimy zbieżne i przecinające się linie w odległym punkcie. Obracając się o 180 stopni i ponownie patrząc w dół, znów widzimy, jak spotykają się w innym miejscu. Dwie linie proste przecinające się w dwóch punktach.)
4. Geometria Euklidesowa: Dwie proste linie, przecięte przez trzecią prostą prostopadłą do obu, nigdy się nie przetną.
Geometria Widzialności: Dwie proste linie, przecięte przez trzecią prostą prostopadłą do obu, zawsze się przetną.
(Równoległe linie zbiegają się i wizualnie przecinają dwukrotnie, mimo że wiemy, że tory kolejowe są równo rozmieszczone i nigdy się nie przecinają.)
5. Geometria Euklidesowa: Wszystkie trójkąty równoboczne mają te same kąty wewnętrzne
Geometria Widzialności: Wszystkie trójkąty równoboczne nie mają tych samych kątów wewnętrznych
(Jest to analogiczne do pojęcia sferycznych trójkątów, gdzie kąty są większe (i mogą być ustawione pod kątem prostym). Rozważ "globalny argument" mrówki, wykonującej 3 właściwe zakręty na kuli i wracającej do początkowego punktu trójkąta.)
6. Geometria Euklidesowa: Suma wewnętrznych kątów trójkąta równa się dwóm kątom prostym
Geometria Widzialności: Suma wewnętrznych kątów trójkąta jest zawsze większa niż dwa kąty proste.
(Gauss dokonał słynnego pomiaru kątów gór Brocken, Hohenhagen i Inselberg (BHI). Istnieje ścisła zgodność między pomiarami tego trójkąta a przewidywaniami geometrii Euklidesowej, tylko gdy wierzchołki gór są traktowane jako trzy punkty na sferze.)
7. Geometria Euklidesowa: Cztery kąty prostokąta wszystkie mają kąty proste
Geometria Widzialności: Cztery kąty prostokąta zawsze są większe niż kąty proste.
(Idąc w kierunku drzwi, zauważ, że kąty ramy drzwi można zobaczyć tak jak podano powyżej. Przechodząc przez drzwi, rogi ramy będą wyglądały na większe niż 90 stopni i zbliżały się do 180 podczas przechodzenia.
Innym tego przykładem jest sytuacja, gdy patrzysz na narożniki swojego pokoju, po jednym na raz. Każdy narożnik ma kąty widzenia ukształtowane jako spłaszczone Y, a kąty są wizualnie większe niż 90 stopni, mimo że wiemy, że budowniczowie zadbali o to, aby wszystkie ściany znajdowały się pod kątem 90 stopni względem sufitu i siebie nawzajem.
Zwróć uwagę, że możesz narysować każdy narożnik osobno na kartce papieru, ale nie możesz narysować wszystkich czterech narożników naraz na tym samym rysunku, ponieważ papier jest Euklidesowym Obiektem.
Nie oznacza to jednak, że nie możemy zobaczyć nie-Euklidesowych czworoboków. Nie jest możliwe przedstawienie pokoju na kartce w taki sposób w jaki go widzimy. Gdybyśmy myśleli, że możemy to narysować, to bylibyśmy winni w słowach Thomasa Reida, niezdolności wiedzenia, że "wizualna figura prezentowana oku jest jedynie reprezentacją namacalnej postaci na której skupia się nasza uwaga, a to co demonstrujemy, że jest prawdziwe w jednym, nie jest prawdziwe w stosunku do innego.")
 
Zanim przejdziemy do szczegółów, pozwólcie, że spróbuję podsumować moje wnioski w jednym akapicie:
 
Zostaliśmy oszukani, aby wierzyć, że posiadamy (Euklidesową) wizję, niezdolną do odczuwania nieskończonego, nie-Euklidesowego wszechświata. Przeciwieństwo jest prawdą. Nasza wizja jest nie-Euklidesowa i doświadczamy skończonej rzeczywistości Euklidesowej.
 
 
Światło i Widzialność
 
Światło jest określane jako promieniowanie elektromagnetyczne w pewnym zakresie widma elektromagnetycznego. Nazywa się to Widocznym Światłem, którego głównym źródłem jest Słońce. Widoczne światło oznacza, że światło jest widoczne dla ludzkiego Oka.

Światło jest uważane za medium, za pomocą którego Wizja jest transportowana do Oka. Mówi się, że jest to zarówno cząstka (materiał), jak i fala (niematerialna) w zależności od okoliczności i obserwacji. Generalnie przyjmuje się, że Światło emanuje ze wszystkich części Świecącego Ciała Niebieskiego (lub odbija się od Obiektu, który jest oświetlony) i rozprzestrzenia się we wszystkich kierunkach w linii prostej, jako tak zwane Promienie Wizualne, które wchodzą do Oka.
 
Teraz bez Światła nie mamy Wizji, ponieważ nie można zobaczyć Obiektu bez Światła. Zamknij oczy, aby to udowodnić sobie. Wzrok lub percepcja wizualna to umiejętność interpretowania otoczenia poprzez przetwarzanie informacji która jest widocznie "w jakiś sposób zawarta" w świetle widzialnym.
 
Wzajemne oddziaływanie Światła i Materii nieprzerwanie tworzy wizualizacje, które czekają na zobaczenie przez prawidłowo usytuowany instrument optyczny, taki jak Oko. Wizualizacje (figura, rozszerzenie, kolor itp.) wciąż się zmieniają, nigdy się nie zatrzymują ani nie zaczynają, zmiana jest wszystkim co istnieje.

Światło i wizualizacje wydają się żyć w innej przestrzeni geometrycznej dla naszego Euklidesowego świata obiektów stałych. Jest to pozornie paradoksalna przestrzeń, która współistnieje z naszym namacalnym światem. Odgrywa się pewien rodzaj podwójnej roli. Jest częścią naszego świata, ale nie jest też częścią tego świata. Nie zajmuje miejsca w naszej lokalnej rzeczywistości i rozciąga się we wszystkich kierunkach, nakładając się i przecinając. W tej przestrzeni dwie wizualizacje mogą być w tym samym miejscu w tym samym czasie (na przykład mieszanie dwóch kolorów), w bezpośrednim kontraście do przestrzeni Euklidesowej, w której to żadne dwa ciała lub cząstki nie mogą zajmować tej samej przestrzeni.
 
Wizualizacje to podmioty o 2-Wymiarowej przestrzeni geometrycznej, widziane przez instrument optyczny, taki jak Oko, Obiekty w przestrzeni Euklidesowej 3D, które są oświetlone.
 
 
Niektóre Teorie Wizji
 
Oto przykład lektury i referencji z współczesnego kursu na temat Teorii Wizji. Przedstawia literaturę z filozofii, psychologii, optyki i innych powiązanych dziedzin, w tym krytyczne artykuły z pracy Thomasa Reida.

http://www.socsci.uci.edu/~pjmaddy/bio/vision%20theory%2015-16.pdf
 
Jak widać na powyższej liście, daleko nam do ostatecznej odpowiedzi na pytanie, jak to wszystko działa i jest to przedmiotem gorącej debaty, chociaż wielu chciałoby, abyśmy myśleli, że nie ma tu nic do zobaczenia. Wydaje się, że nie jest to samo w sobie warte badań matematycznych lub fizycznych, ale bardziej filozoficznych i psychologicznych.
 
Obecnie z pewnością możemy zaprojektować optykę (okulary, monoki itp.) I rozumiemy pewne części łańcucha, takie jak mechanika instrumentów Optycznych lub jak Biologia pokazuje nam części składowe oka, takie jak soczewka, która skupia Wizualne Promienie Światła na naszej zakrzywionej siatkówce. Neurobiologia mówi o neutronach wystrzeliwujących w korze wzrokowej i nerwach mózgowych a oni dostają migotania świateł na swoich "mierzących mózg" maszynach, ale to nie są rzeczywiste wyjaśnienia jak to działa.


Oko

Spójrzmy w oko i zobaczmy z czym możemy się zgodzić.
Oko znajduje się w swoim własnym gnieździe, jest kuliste i ma około 2,5cm średnicy.

Zobacz obrazy na: https://en.wikipedia.org/wiki/Retina
 
   

Wizualne Promienie (lub Wizja za pomocą Światła) przechodzi przez Rogówkę (Rogowatą Powłokę). Następnie przechodzi przez Tęczówkę, kolorowe koło w środku. Otwór w środku przepuszcza Światło lub to co nazywamy Wizją za pomocą Światła.
 
Promienie wizualne bezpośrednio za Tęczówką skupiają się na Krystalicznym Ciele Szklistym (Crystalline Humour), które działa jak soczewka. Jest to biaława, mocna galaretka lub zimna substancja podobna do kleju o umiarkowanej konsystencji. Jest tak czysta i przejrzysta jak Kryształ, stąd nazwa. Przejrzystość oznacza, że dopuszcza maksymalny przepływ światła bez dyfuzji i zniekształceń; odbijanie równomiernie ze wszystkich powierzchni. Krystalicznie czyste. Przezroczyste, przejrzyste, jasne, szkliste.

Ma ten sam charakter i użycie jak podwójna wypukłość, mikroskopijna Soczewka i podobno jest bardziej wypukła z jednej Strony (do środka w kierunku centrum oka), niż inne. Włókna mięśniowe kurczą się lub powodują mniej wypukłości promieni światła przez które wizja jest przenoszona na Ognisko poza tym ciałem szklistym w centrum oka, tak że obrazy lub widoki obiektów mogą być doskonale renderowane w zależności od tego, czy obiekty są bliżej lub dalej od oka. Od centrum rozchodzą się, a następnie padają na dolną lub tylną część oka zwaną siatkówką.
 
Tylna część oka jest pokryta cienką membraną o delikatnej teksturze, zwanej siatkówką. Duża wnęka ograniczona przez siatkówkę i Krystaliczną Ciecz (która również jest w niej zawarta) jest wypełniona kleistym płynem, jak białko z jaja. Będąc perfekcyjnie przezroczystym i bezbarwnym, nazywane jest szklistką lub ciałem szklistym, w którym promienie zbiegają się w centrum oka. W centrum promienie kurczą się i krzyżują. Następnie rozchodzą się i padają na siatkówkę aby utworzyć Obrazy obiektów do góry nogami i od lewej do prawej. To wrażenie podobno jest przekazywane przez nerw wzrokowy do ogółu wrażeń zmysłowych mózgu.


Niektóre Granice Oka
 
Wizja oka ma pewne granice o których warto wiedzieć.
 
Całkowite pole widzenia oka wynosi 200 stopni od lewej do prawej. Z własnego doświadczenia powiedziałbym, że około 180, ponieważ wizja na granicach jest nieczysta.
 
Kiedy koncentrujemy się na obiekcie (punkcie skupienia) przed sobą, mamy tylko około 10-15 stopni z każdej strony środka obiektu, gdzie wzrok jest naprawdę wyraźny, ponieważ twoja uwaga skupia się na obiekcie.
Możesz zobaczyć po obu stronach ale niewyraźnie. Im dalej od centrum twojego skupienia, tym bardziej niewyraźna jest jego wizja.
 
Zobacz zdjęcia https://en.wikipedia.org/wiki/Peripheral_vision
Tutaj również 
https://en.wikipedia.org/wiki/Field_of_view

 
Twoje pionowe pole widzenia ma około 135 stopni (w górę i w dół) ale również odnosi się do komentarza u góry dotyczącego punktu skupienia i stabilizacji.
 
Zatem pole widzenia dla wyraźnego widzenia jest w przybliżeniu okręgiem 30 stopni wokół punktu stabilizacji. Jest to nazywane wizualnym stożkiem, który ma swój wierzchołek w oku.
 
Teraz granice odległości (w przód/w tył) stają się trudne, ponieważ nie mamy głębi, mamy jedynie różne wskazówki z których możemy wywnioskować odległość w oparciu o doświadczenie, takie jak dorastanie i interakcja z namacalną przestrzenią przez dotyk (dorastanie). Są to wskazówki takie jak cienie, kolory, nakładanie się itp., które pozwalają lepiej widzieć granice i ocenić odległość ale samo Oko jako instrument optyczny nie ma głębi w polu widzenia.
 
Mówi się, że odległy Obiekt można zobaczyć tylko do 3000 lub 4000 razy jego własnej średnicy. Tak więc moneta o średnicy 2,5cm nie może być już widoczna po około 75 metrach. Przy założeniu "normalnych warunków". Dla monety o średnicy 1 cm, będzie to około 30 metrów.
 
Jednak światło można zobaczyć dalej, szczególnie w ciemności. Szacuje się, że szczelina 1 mm z światłem świecącym przez nią jest widoczna z odległości do 100 metrów. Jest to współczynnik wynoszący 100 000 razy "wysokość/szerokość" szczeliny.
 
 
Wizualna Widoczność i Perspektywa

Perspektywa jest jedną z najtrudniejszych rzeczy do zrozumienia przy podejmowaniu decyzji czy żyjesz na Płaskiej Ziemi.
 
Pojawiają się trudności w zrozumieniu zachodzącego słońca zanikającego lub tonącego, statków znikających na horyzoncie, odległości i rozmiarów obiektów na horyzoncie lub na niebie, linii kolejowych i słupów telegraficznych itp.
 
Trudności te często pojawiają się z powodu niewłaściwego zrozumienia pochodzenia perspektywy, a tym samym jej prawdziwej natury.
 
Początki perspektywy nie leżą w Sztuce malowania, projektowania scen lub projekcji na płaszczyznach, ani też nie można je znaleźć jako korzenie w matematycznych fantazjach geometrii o wyższych wymiarach.
 
   

Perspektywa jest bezpośrednią konsekwencją optyki, skąd pochodzi średniowieczna Łacińska nazwa perspectiva (ars) nauka optyki. Z Łaciny perspicere znaczy „widzieć przez”, co można rozumieć jako nasz umysł zakłócający otoczenie tak jak je widzi przez oczy na płaskiej powierzchni.
http://www.etymonline.com/index.php?term=perspective
 
 
Bezpośrednia Wizja i Perspektywa
 
   

Perspektywa jest gałęzią nauki Optyki i Teorii Bezpośredniej Wizji, która rozciąga się aż od starożytności.
 
Teoria Bezpośredniej Widoczności bierze pod uwagę strukturę i optykę ludzkiego Oka, geometrię światła widzialnego oraz naturę samego widzenia i tego w jaki sposób działa.

   
 
Uznaje perspektywę za nieodłączną część wizualnych doświadczeń a nie za nowoczesny, uzupełniający artefakt reprezentowania obiektów na płaskich powierzchniach w celu tworzenia obrazów lub rysunków.

 
 
WIZUALNA WIDOCZNOŚĆ
 
OPTYKA Euklidesa zawiera propozycje oraz teorie WIZJI i WIDOCZNOŚCI.
 
Ze strony Antyczna wizja:
http://nivea.psycho.univ-paris5.fr/Feeli...isions.htm
 
"Wkład Euklidesa w wizję ("Optykę") był w rzeczywistości teorią światła, a nie wizją. Chociaż przyjął teorię emisji w takim stopniu w jakim utrzymywał, że "promienie wizualne" wychodzą z oczu, nie było to istotne dla teorii, która była zasadniczo systemem matematyki, związanym z geometrycznymi właściwościami promieni świetlnych. Teoria ta stanowiła podstawę dla metod nawigacyjnych, perspektywy i astronomii, przez ponad dwa tysiące lat i jest nadal aktualna w dzisiejszych czasach."
 
   

Na początku OPTYKI wprowadzono po raz pierwszy ważne definicje, takie jak koncepcja stożka wizualnego i promieni widzenia.
 
Światło podróżuje liniami prostymi i przekazuje wizje jakimś wciąż nieznanym i niewyjaśnionym sposobem. Mówi się, że promienie świetlne rozciągają się od obiektów we wszystkich kierunkach. Promień widzenia jest prostą linią od punktu na obiekcie do środka oka.

   
 
Stożek wizualny ma swój wierzchołek w centrum twojego oka. Okrągła podstawa jest powierzchnią wzroku, przez którą muszą przechodzić promienie wizualne, a jej obszar obejmuje obserwowane obiekty, których obwód odnosi się do określonych granic odrębności widzenia w zależności od danej sytuacji.
 
 
WIDOCZNOŚĆ a REPREZENTACJA
 
Zrozumienie Bezpośredniej Widoczności jest rozróżnieniem pomiędzy REPREZENTACJĄ obiektów na PŁASZCZYŹNIE, a ich realnym czy prawdziwym WIDOKIEM dla OKA.
 
REPREZENTACJA na PŁASZCZYŹNIE i WIDOCZNOŚĆ dla OKA nie są tym samym.
 
WIDOCZNOŚĆ zależy tylko od stosunku dwóch rzeczy ze sobą, mianowicie obiektu i oka.
 
REPREZENTACJA zależy od relacji trzech rzeczy względem siebie. Te same dwie jak powyżej i dodatkowo płaszczyzna (lub ogólnie powierzchnia projekcyjna).
 
REPREZENTACJA jest zatem jedynie względną widocznością, która zależy od konkretnej sytuacji wszystkich trzech rzeczy razem: oka, przedmiotu i płaszczyzny.
 
WIDOCZNOŚĆ jest prawdziwym widokiem z oka i jest osadzona w naszym naturalnym ogóle wrażeń zmysłowych.
 
 
WIDOCZNOŚĆ JEST WSZYSTKIM
 
W przeciwieństwie do rozmyślnie propagowanego memu "widoczność nic nie znaczy", przeciwieństwo jest prawdą.
 
WIDOCZNOŚĆ Obiektów lub ich części składowych, oznacza "kąt osadzony w oku" przez promienie wizualne łączące punkty na obiekcie z Okiem. Jest to kąt utworzony przez dwa promienie w Oku.
 
Proste wizualne promienie od obiektu (ów) do oka przechwytują wizualny stożek (lub sektor sferyczny), który jest wyśrodkowany w Oku. Te punkty intercepcji tworzą części ŁUKU koła. Aby określić relacje między obiektami lub między składowymi częściami obiektów, używamy następujących elementów:
 
Wskaźniki długości odcinków łuku określają proporcje Obiektów względem siebie i mają takie same wskaźniki, jak kąty widoczne w oku.
 
Zależności te są kwantyfikowane w jednostkach bezwymiarowych zwanych Radianami dla kątów płaskich 2D lub Steradianami (kwadratowymi radianami) dla kątów bryłowych w geometrii sferycznej 3D. Zauważ, że "Radius" po Łacińsku to "promienie" lub "promień". W obu przypadkach miara odnosi się do promienia okręgu albo sfery.
 
 
REPREZENTACJA NA PŁASZCZYŹNIE
 
PROJEKCJA jest transkrypcją lub wytyczeniem obiektu na PŁASZCZYŹNIE, aby utworzyć REPREZENTACJĘ obiektu jako obraz lub odzwierciedlenie.
 
   

Jest to Figura oznaczona lub nakreślona na płaszczyźnie (bardziej ogólnie dowolnej powierzchni), przez ruchomą linię, rozciągniętą od OKA, jako wspólny Biegun lub Środek do kilku Punktów na Obiekcie.
 
Czasami nazywa się to SEKCJĄ, ponieważ rysunek lub obraz, czyli REPREZENTACJA obiektu na płaszczyźnie (który proces nazywamy PROJEKCJĄ), jest SEKCJĄ Wizualnego Stożka, Piramidy, Cylindra lub Pryzmatu wykonanego przez Płaszczyznę, na której Rysunek jest przedstawiany lub zobrazowany.
 
Ważnym rozróżnieniem pomiędzy PROJEKCJĄ i gołym WIDOCZNOŚCIĄ Obiektu do Oka jest:
 
Jeśli Oko i Obiekt zachowują swoje pozycje, WIDOCZNOŚĆ zawsze będzie taka sama, nawet jeśli pozycja Płaszczyzny ulegnie zmianie, natomiast REPREZENTACJA na Płaszczyźnie nie będzie taka sama, ponieważ może być bardzo różna.
 
Właśnie to dodatkowe rozważenie płaszczyzny odróżnia naukę PROJEKCJI od BEZPOŚREDNIEJ OPTYKI..
 
W OPTYCE uważamy wielkości dosłownie jako WIDZIANE lub jako Obiekty Wizji, podczas gdy w PROJEKCJI są one uważane za widziane REPREZENTACJE w odniesieniu do określonej płaszczyzny, znajdującej się w określonej pozycji.
 
 
PODSUMOWANIE
 
Kiedyś przeczytałem komentarz na Youtube: "matematyka dla świata musi być oparta na prawach perspektywy dla płaskiej ziemi, aby miała sens."
 
Jest to niemal dokładne podsumowanie sytuacji / problemu, z wyjątkiem tego, że nie jest to prawem perspektywy, ale bardziej poprawnie matematyką dla Optyki i Wizualnej Widoczności, która jest podstawową geometrią dla perspektywy, astronomii, nawigacji, sfer niebieskich, geometrii sferycznej (nie-euklidesowej), geometrii rzutowej i krzywizny powierzchni.
 
Jest to powód dla którego "podwójna matematyka" (aka George Orwell 1984) działa i dlaczego pozostaje/pozostawało to niezauważone tak długo.
Odpowiedz
#5
GEOMETRIA PERSPEKTYWY RZECZY WIDZIALNYCH I NAMACALNYCH

Wszystkie rzeczy, kiedy mówimy o ilościach tych rzeczy, to one wszystkie zakładają pewną geometrię. Jeśli na przykład pomyślisz o trygonometrii, o trójkątach, to tego używamy do mierzenia świata, właśnie o to chodzi w trygonometrii, o mierzenie odległości pomiędzy rzeczami. Każdy pomiar ilości jak długość, powierzchnia, pojemność czy kształty, zależy od tego co uważasz za podstawy geometrii. W prawdziwym fizycznym świecie jest to Euklidesowo Kartezjańskie pudełko, ale w widzialnym świecie już tak nie jest.

   

Zasadniczo są 3 typy geometrii, to co nazywają paraboliczną, eliptyczną, hiperboliczną a geometria płaszczyzny jest specjalną wersją parabolicznej wersji, tak samo jak sfera jest specjalną wersją elipsy. Wizualne obiekty i Namacalne obiekty są oddzielnymi obiektami matematycznego rozumowania. Jest różnica między fizyczną przestrzenią w której żyjemy, a geometryczną przestrzenią w której widzimy rzeczy. Te dwie różne geometrie to płaszczyzna i sfera. 

   

Są różne sposoby mierzenia rzeczy, więc kiedy patrzysz na wizualne rzeczy i namacalne rzeczy, to musimy się zastanowić jak będziemy mierzyć te rzeczy. Myślę że namacalne, wydają się być jasne dla wszystkich, można położyć stopę obok obiektu, łokieć,rękę itp. Jest to jasne jak mierzymy w fizycznym świecie ilości, ale pytanie jakie ludzie powinni sobie zadać, to jak mierzymy widzialne ilości, ponieważ jak wiemy wizualne ilości się zmieniają, w zależności od tego gdzie jest moje oko, jak będę poruszał głową,to obiekt zmieni kształt, jak się oddale od obiektu to zrobi się mniejszy w swoim rozmiarze kątowym, więc jedno z pytań, to jak je mierzyć? Do tego poprzez warunki pogodowe nasza wizja też może ulegać zmianie, także to jest dodatkowy czynnik mówiący nam, że rzeczy widzialne i namacalne żyją w oddzielnych geometrycznych miejscach. 

Rzut to innymi słowy perspektywa, rzut to kiedy masz płaszczyznę na wprost siebie i patrzysz na obiekt, a w zależności od tego jak ta płaszczyzna jest ukierunkowana albo gdzie jest twój kąt linii widzenia, to determinuje to co zobaczysz na tej płaszczyźnie. Kiedy mówimy o obiektach widzialnych, to mówimy o tym co oczy widzą, a nie o tym co perspektywiczne okno albo płaszczyzna rzutu by reprezentowała.

   

   

   

   

   
Odpowiedz


Skocz do:


Użytkownicy przeglądający ten wątek:
1 gości