Witamy na Forum Płaska Ziemia

Witaj! Logowanie Rejestracja


Ocena wątku:
  • 1 głosów - średnia: 5
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
ASTROLOGIA
#1
„Wielu słyszało o Astrologii czy Astronomii, ale tylko nieliczni w dzisiejszym zachodnim świecie wiedzą o istnieniu nadrzędnej wobec nich Astro-Teologii. Nie sądzę, że to przypadek.” -Michael Tsarion, „Astrotheology and Sideral Mythology”

   
 
 „Oficjalna historia została zmieniona tak, aby zatuszować fakt, że świat od tysięcy lat jest kontrolowany przez jedno krzyżujące się plemię. Świadomość tego faktu nie wykracza nigdy ponad to, co wynika z najpopularniejszych religii. Każda z nich dysponuje wewnętrznym i zewnętrznym poziomem wiedzy. Wewnętrzny poziom dotyczy sekretów pochodzących ze starożytnych Tajemnych szkół w miejscach takich, jak Sumer, Babilon czy Egipt. Zawierają one tajemnice linii krwi i tylko nieliczni mogą dostąpić wiedzy na ten temat. Zewnętrzny poziom to sekrety ukryte za pomocą kodów i alegorii, które w otoczce boskości zostały sprzedane masom jako ‘prawda’. Ewangeliczne historie z Nowego Testamentu bazują na obrządkach inicjacyjnych i sekretach ezoterycznych – włączając w to astrologię i kult Słońca – które były praktykowane i przekazywane w Tajemnych szkołach. Są one jednak prezentowane w sposób dosłowny, by oszukać ludzi. Religie, takie jak np. Chrześcijaństwo, Judaizm oraz Islam (mające wspólne źródło) są nośnikami sekretów (na poziomie wewnętrznym) i narzędziami sprawowania kontroli nad ludźmi, ponieważ ukrywają te sekrety za pomocą rzekomo dosłownych opowieści (na poziomie zewnętrznym). Historia ‘Jezusa’ w swoim podstawowym zarysie – syna Boga, który umarł za ludzkość – była opowiadana już około tysiąca lat przed pojawieniem się Chrześcijaństwa.” -David Icke, „Tales from the Time Loop

   
 
W rzeczywistości istnieje łącznie 15 przed-Chrześcijańskich Bogów, których przymioty i historie były dokładnie takie, jak Jezusa Chrystusa. Dla przykładu, w 900 r. p. n. e. z dziewicy narodził się Kryszna, a o jego przyjściu na świat zwiastowała gwiazda na wschodzie. Tyran dokonał rzezi na tysiącu niewinnych noworodkach, próbując uśmiercić nowonarodzonego króla. Kryszna był nauczycielem w świątyni i uzdrowicielem dokonującym cudów; został ukrzyżowany razem z dwoma złodziejami, a następnie zmartwychwstał. Mniej więcej w tym samym czasie w Grecji żył bóg Attis, urodzony przez dziewicę 25 grudnia. Umarł śmiercią męczeńską na krzyżu, po trzech dniach zmartwychwstał. Mitra był Perskim Bogiem około 1200 r. p. n. e., który został zrodzony z dziewicy 25 grudnia, wędrował z 12 uczniami, dokonywał cudów, przez trzy dni był nieżywy, by potem zmartwychwstać. Był nazywany prawdą i światłem i czczony w niedzielę. Taka sama historia jak ta, która została ustanowiona przez Sobór Nicejski w 325 r. n. e., liczyła już tysiące lat.

   
 
„Chrześcijaństwo naśladuje pewne elementy z wierzeń Rzymian, szczególnie kultu Mitry czy Mitraizmu. Jako ‘obrońca Imperium’ Mitra był silnie związany z bóstwami solarnymi, Heliosem oraz Apollem. Narodziny Mitry 25 grudnia, a więc niedługo przed przesileniem zimowym, stały się narodzinami Chrystusa. Pasterze mieli być świadkami narodzin Mitry i brać udział w ostatniej wieczerzy z Mitrą zanim wrócił on do nieba. Wniebowstąpienie Mitry, związane z momentem przecięcia przez Słońce równika niebieskiego w czasie równonocy wiosennej, stało się Chrześcijańskim świętem Wielkanocy. Chrześcijanie przejęli kamienną świątynię ofiarowaną Mitrze na Wzgórzu Watykańskim w Rzymie, by zrobić miejsce dla Kościoła Katolickiego. Mitraistyczny tytuł zarezerwowany dla najwyższego kapłana, Pater Patrum, wkrótce został określeniem biskupa Rzymu (Papa czy Papieża). Ojcowie Kościoła Katolickiego tłumaczyli te niezwykłe podobieństwa jako dzieło szatana, twierdząc, że znacznie starsze legendy mitraistyczne są podstępną imitacją jedynej prawdziwej wiary.”
-Helen Ellerbe, „The Dark Side of Christian History” (22-3)

 
„Wszystko, w co wierzą Chrześcijanie w odniesieniu do Jezusa, Rzymianie i Persowie wyznawali w stosunku do Mitry. Niedziela była świętym dniem dla wyznawców Mitraizmu, ponieważ był on Bogiem Słońca i nazywali ten dzień - Dniem Pańskim… Pisarz H. G. Wells zwrócił uwagę na fakt, że wiele fraz używanych przez Pawła na określenie Jezusa było takich samych, jak te stosowane przez zwolenników Mitry. Liturgia Mitry jest liturgią Jezusa. Kiedy Paweł mówi: ‘Pili zaś z towarzyszącej im duchowej skały, a ta skała – to był Chrystus’ (1 Kor, 10:4), używa takich samych słów, jakie można znaleźć w pismach Mitry. Zmieniają się tylko imiona. W Ewangelii, Piotr staje się Chrześcijańską ‘skałą’, na której zbudowany zostanie nowy kościół. Wzgórze Watykańskie miało być uświęcone dla Piotra, ale mówiono o nim znacznie wcześniej, że było ono święte dla Mitry oraz znaleziono tam wiele pozostałości po nim.” -David Icke, „The Biggest Secret” (108-9)

   

Wszystkie następujące bóstwa przed-Chrześcijańskie łączy mityczna historia o narodzinach z dziewicy 25 grudnia, ukrzyżowaniu i zmartwychwstaniu: Kryszna z rejonu subkontynentu Indyjskiego, Budha Sakia z Indii, Salivanaha z Bermudów, Zulis i Ozyrys z Egiptu, Odyn ze Skandynawii, Chaldyjski Criti, Zaratusztra i Mitra z Persji, Baal i Taut z Fenicji, Indra z Tybetu, Bali z Afganistanu, Attis z Frygii, Jao z Nepalu, Wittoba z BIilingonese, Tamuz z Syrii, Zalmoksis z Tracji, Zoar z Bonzes, Adad z Asyrii, Deva Tat i Sammonocadam z Siam, Alcydes z Teb, Mikado z Sintoos, Beddru z Japonii, Celtyccy Hesus, Eros i Bremrilah, Thor z Gauls, Kadmus z Grecji, Hill i Feta z Mandaites, Meksykański Gentaut i Quexalcote, Monarcha Sybilijski, Ischy z wyspy Formosa, Boski Nauczyciel Platona, Święty z Xaca, Fohi i Tien z Chin, Adonis z Grecji, Kaukaski Prometeusz, Iksjon i Kwiryniusz z Rzymu. (Aby uzyskać więcej informacji przecytaj - Kersey Graves, “The World’s Sixteen Crucified Saviors – Christianity Before Christ”)
 
„Mieliście świadomość, że istniało piętnaście rozbudowanych religii, których nauczanie oparte było na dokładnie tym samym schemacie, co w Chrześcijaństwie? Większości ludzi tego nie wie. Ja natomiast jestem bardzo podejrzliwy wobec szesnastej religii, która naśladuje piętnaście poprzednich i twierdzi, że tym razem jest prawdziwa.” -Jordan Maxwell, „Matrix of Power

   

„Czas na mały quiz. O kim mówię? Narodził się z dziewicy przez niepokalane poczęcie za sprawą interwencji Ducha Świętego. Tak spełniło się starożytne proroctwo. Kiedy przyszedł na świat, panujący tyran próbował go zabić. W celach bezpieczeństwa jego rodzice musieli uciekać. Wszystkie dzieci płci męskiej poniżej 2 lat zostały zamordowane przez władcę, który pragnął uśmiercić dziecko. Aniołowie i pasterze byli obecni przy jego narodzinach i przynieśli mu dary: złoto, kadzidło i mirrę. Był czczony jako zbawca ludzkości i prowadził moralne oraz skromne życie. Dokonywał cudów, takich jak uleczanie chorych, przywracanie wzroku niewidomym, przepędzanie złych duchów i wskrzeszanie zmarłych. Został skazany na śmierć przez ukrzyżowanie i zawisł pomiędzy dwoma łotrami. Zstąpił do piekła i powstał z martwych, aby wstąpić do nieba. Brzmi dokładnie jak historia Jezusa, prawda? Ale tak nie jest. Tak opisywano wschodniego boga-zbawcę znanego jako Virishna na 1,200 lat przed szacowaną datą narodzin Jezusa.” -David Icke, „The Biggest Secret” (89)
 
Dlaczego te same historie, daty, numery i symbole pojawiają się wielokrotnie w mitach religijnych i tekstach w całym antycznym świecie? 
 
   

„To ma związek z przesileniem zimowym czy też świętem w środku zimy kiedy Słońce znajduje się w najsilniejszej pozycji w ciągu swojego cyklu na tzw. półkuli północnej. Mówiło się, że w czasie przesilenia (u nas 21/22 grudnia), Słońce ‘umiera’. Trzy dni później – 25 grudnia – mówili, że Słońce się rodzi czy odradza. W ten sposób otrzymujemy długą linię bogów Słońca, którzy ‘narodzili się’ 25 grudnia. Ewangeliczny Jezus jest symbolem Słońca, a historie o nim są nośnikami ezoterycznych konceptów i wiedzy z Tajemniczychch Szkół.” -David Icke, „Tales from the Time Loop
 
   

 „Przez trzy dni, 22, 23 i 24 grudnia, Słońce wschodzi na takiej samej szerokości geograficznej. To jedyny okres w roku, kiedy Słońce zatrzymuje swój ruch po niebie w kierunku północnym lub południowym. O poranku 25 grudnia Słońce przesuwa się o jeden stopień na północ i w ten sposób rozpoczyna swoją roczną podróż, by wrócić do nas, na Półkulę Północną, w efekcie przynosząc nam wiosnę. Cokolwiek co porusza się jednostajnie przez cały rok, a potem nagle zatrzymuje się na trzy dni uznawało się za martwe. W ten sposób, Bóg Słońca, który był nieżywy przez trzy dni, przemieszcza się o stopień na północ 25 grudnia i symbolicznie rodzi się na nowo!” -Jordan Maxwell, www.jordanmaxwell.com
 
Syriusz, najjaśniejsza gwiazda na niebie jest gwiazdą Wschodu. W dniu 24 grudnia ustawia się w linii z trzema najjaśniejszymi gwiazdami pasu Oriona, które nazywa się (i nazywało się od starożytnych czasów) „trzema królami”. Trzej królowie ustawiają się w idelanej linii wskazując na to samo miejsce w którym Słońce wzejdzie następnego ranka. Większa konstelacja w której miało to miejsce była znana dla starożytnych jako „manger” (żłób) albo „cradle” (kołyska) i była widoczna tuż przed świtem 25 grudnia. Więc trzej krtólowie albo trzej mędrcy skutecznie „podążają” za gwiazdą na Wschodzie od żłoba, miejsca narodzenia Boskiego Słońca podczas przesilenia zimowego. „Wielkanoc” również pochodzi od Wschodzącej Gwiazdy Syriusza. Trzema podarunkami dla mędrców są Kadzidła, Mirra i Złoto. Kadzidła są bursztynową kalafonią, która spłonęła w słonecznej świątyni, Mirra była znana jako „łzy Słońca” a Złoto od dawna starożytnego świata reprezentowało Słońce.

   

Powtarzający się motyw „dziewicy” reprezentuje konstelację Virgo (Panny), co po Łacinie oznacza właśnie dziewicę. Starożytny glif oznaczający Pannę wygląda jak litera M, co wyjaśniałoby mnogość imion „matek dziewic” jak Jezusa matka Maryja, Adonisa matka Myrra, Buddy matka Maya i Horus matka Isis/Meri. Panna nazywana jest także Domem Chleba, a jej zodiakalny symbol ukazuje kobietę niosącą ściętą pszenicę, reprezentującą sierpniowy/wrześniowy czas żniw. Betlejem także oznacza „dom chleba” i jest nawiązaniem właśnie do gwiazdozbioru Panny, a nie do miejsca na ziemi. W swym najniższym punkcie na niebie, 22 grudnia słońce znajduje się w gwiazdozbiorze Krzyża Południa, krzyża ułożonego z gwiazd, symbolizującego ukrzyżowanie. Słońce zatrzymuje na trzy dni swój ruch właśnie na Krzyżu Południa po tym, jak stale wędrowało w dół od czasu ostatniego przesilenia, a następnie znów się wznosi – tak jak Syn umiera na krzyżu, a po 3 dniach zmartwychwstaje.

„Żadne antyczne społeczności nie wierzyły w to, że Słońce jest Bogiem. To jest jedynie częścią dezinformacji. Faktem jest, że każda starożytna kultura wykorzystywała je jako najbardziej logiczny symbol reprezentujący chwałę niewidzialnego Stwórcy w niebiosach. Ważnym jest, aby zapamiętać dwie rzeczy. Po pierwsze, wszystkie mitologie starożytnego świata, z wyjątkiem Japonii, od zawsze uważały Słońce za charakterystycznie męskie , a Księżyc – żeński. Po drugie, język Angielski pochodzi od Germańskiego, gdzie słowo „Słońce” to Sonne (Son), oznaczające Syna. Oba te słowa mogą i były używane zamiennie… Antyczny mężczyzna dojrzał w swoim synu swój własny obraz i podobieństwo, a jego własne życie jako ojca zostało dowiedzione w osobie tego męskiego potomka. Tak więc zakładano, że boże Słońce jest wizualnym odzwierciedleniem niewidzialnego Stwórcy w niebie. Stąd też powiedzenie, że ‘kiedy ujrzałeś Syna, ujrzałeś także Ojca’. Innymi słowy, ‘Ojciec jest uwielbiony w Swoim Synu’… Starożytni ludzie uważali, że nikt na Ziemi nie mógłby nigdy domagać się prawa własności do Słońca. Tak wspaniałe ciało niebieskie może należeć jedynie do Stwórcy wszechświata. Stało się, mówiąc przenośnie, nie ludzkim, lecz boskim Słońcem. Od tego stwierdzenia dzieliła już krótka droga do teorii, jakoby Słońce było „Światłością Świata”… Logicznie rzecz biorąc, nawet gdyby ludzie wymarli, dopóki codziennie wschodzi i zachodzi słońce, życie na Ziemi będzie trwało dalej. Dlatego też w starożytnych tekstach odnajdujemy tezę, jakoby życie wieczne było ‘darem’, który poprzez swe Słońce ofiarowuje nam Ojciec.” -Jordan Maxwell, www.jordanmaxwell.com

   

Najbardziej niebezpiecznym i przerażającym wrogiem starożytnych ludzi był niewytłumaczalny strach przed nocą, dzięki któremu Słońce i światło stało się dla świata darem niebios. Bez jego światłości nic nie widzimy, bez jego ciepła nie poruszamy się, bez jego energii nasze jedzenie nie rośnie. Nasze życie zależy od energii emitowanej przez Słońce, co czyni je naszym panem i zbawcą. Bóg tak umiłował świat, że dał nam swe jedyne zrodzone Słońce po to, byśmy mogli żyć wiecznie. To dlatego w Księdze Powtórzonego Prawa, 4:24 oraz w Liście do Hebrajczyków, 12:29 Bóg jest przedstawiony jako „trawiący ogień w niebie”.
 
   

Księciem Ciemności jest Mroczne Zło (Evil), Szatan (D-evil). Bóg (God) jest Dobrem (Good): Boskie Słońce jest Światłością Świata i Księciem Pokoju. Pokój, który nam przynosi to Pocieszenie, Konsolacja – kolejne słowo wywodzące się od słowa „Solar”, znaczącego „Słońce”. W Egipskiej personifikacji Książę Ciemności od zawsze znany był jako Set, a Słońce jako Horus. Tak więc każdego dnia, o Zachodzie-Słońca, Mroczny Książę przejmuje władzę nad światem. Jednak każdego ranka Słońce znów się rodzi we Wschodzie Słońca, Horus ponownie powstaje na horyzoncie. Stąd właśnie wzięło się słowo „Heros”, okrzyk „Hura!” oraz to dlatego interpretacje znaków zodiaku zwie się Horo-skopem.
 
„O poranku odradza się to wspaniałe, nowonarodzone dziecko – boże Słońce, Horus. Po dziś dzień, gdy wstaje Słońce to widzimy je na ‘Horus-Wschodzie’ albo ‘Horyzoncie’. Jego życie dzieli się na 12 części albo kroków, które musi przebyć po Niebie każdej doby:
12 Horusów = 12 Hour (z ang. Godzin). Ten proces był inspiracją dla stworzenia dzisiejszego Programu 12 Kroków. Horus jest (nowo-narodzonym) Słońcem, Zwiastunem Światła. Po Łacinie Zwiastun Światła to Lucis lub Lucifer czy Luke… Boskie Śłońce przyniosło na ziemię Jego wspaniałe światło i rozłożyło je na 12 miesięcy. Więc mówiło się, że Słońce miało 12 apostołów (lub miesięcy), którzy podążali za Nim przez całe Jego życie. Co ciekawe, teraz już wiecie, dlaczego Amerykański system sądowniczy dopuszcza 12 sędziów, którzy pomagają odkryć prawdę, za pomocą ‘Światła Prawdy’… Pamiętajcie, że Boże Słońce symbolizowało to światło prawdy, jednakże zostało potępione przez swoich wrogów, którzy nie potrafili znieść Jego obecności w ich życiu. Gdy jesteśmy skonfrontowani z trudnościami życia, właśnie to światło, któremu nie chcemy stawić czoła i które nie zgadza się z naszymi poglądami, ta prawda jest automatycznie oceniana przez nasze umysły lub przynajmniej przez ich część skroniową, a następnie uśmiercana! Dokładnie tak, jak Syn Boży – Prawda i Światło – krzyżują się na Golgocie, w Miejscu Czaszki, zlokalizowanym gdzieś pomiędzy waszymi uszami! To mordowanie światła prawdy jest zawsze związane z dwoma złodziejami: Żałowaniem przeszłości i strachem przed przyszłością. I oczywiście Boskim Słońcem zmierzającym do swojej śmiertelnie udekorowanej ‘corona’ (korony), która po
Łacinie oznacza Koronę Cierniową.” -Jordan Maxwell, www.jordanmaxwell.com
 
   

Tak więc w twoich „skroniach” (ang. „temple” – tak, jak „świątynia”), albo Golgocie (która oznacza Miejsce w Czaszce), Słońce Boże, światło prawdy jest osądzane i ukrzyżowane razem z dwoma złodziejami przeszłości i przyszłości. Korona Słońca, ta plazmatyczna atmosfera tworząca się dookoła niego, została tam alegorycznie wykorzystana jako Korona Cierniowa Syna.
 
   

Wiele kultur starożytnego świata mierzyło upływ czasu i przemijanie pór roku na podstawie ruchu Słońca. Wynaleziono okrągłe zegary słoneczne i słoneczne kalendarze, które rejestrowały codzienny czas oraz upływ lat (kalendarze księżycowe rejestrowały miesiące). Ta metoda oparta na cyrkulacyjnym solarnym mierzeniu czasu używana była w starożytnym Meksyku, przez Majów, Inków, Azteków, Sumerów, Babilończyków, Asyryjczyków, Egipcjan, Celtów, Aryan i wielu innych. Od tych obrazowych Słonecznych kalendarzy wywodzi się Święty Krzyż. Słońce przedstawione jest na krzyżu – jako okręg, w środku którego przecinały się prostopadłe linie; gdzie oś pozioma reprezentowała Równonoc Wiosenną i Jesienną, a oś pionowa – Letnie i Zimowe przesilenie. Jest to powodem, dla którego często można zauważyć okrąg obejmujący niektóre krzyże Chrześcijańskie, Celtyckie, starożytne, a nawet współczesne.
 
„Od czasu, gdy Ziemia doświadcza 4 różnych pór roku, wszystkich takich samych i równych (w czasie) każdego roku, kalendarz słoneczny został podzielony na 4 równe części. Jest to również powodem, dlaczego w Biblii mamy jedynie cztery Ewangelie. Nie ma co do tego żadnych wątpliwości. Cztery Ewangelie reprezentują cztery pory roku, które razem opowiadają jedną historię o życiu Boskiego Słońca. Mateusz, Marek, Łukasz i Jan są wiosną, latem, jesienią i zimą. Stąd też sławny obraz ‘Ostatniej Wieczerzy’ ukazuje 12 uczniów Słońca Bożego w czterech (trzyosobowych) grupach – pór roku!” -Jordan Maxwell, www.jordanmaxwell.com
 
Księga św. Marka jest Księgą Marsa. Planeta/archetyp Marsa jest władcą Aries, co w terminologii zodiakalnej czyni Księgę Marka - Księgą Barana. Słowo „Arise” (Powstać/Wschodzić) pochodzi od „Aries” (Baran), ponieważ jest on pierwszym znakiem zodiaku, podczas którego słońce wschodzi podczas równonocy wiosennej/Wielkanocy. Miesiącem Barana jest Kwiecień (ang. „April”), którego nazwa pochodzi od Łacińskiego „aperio”, znaczącego tyle co „otworzyć” lub „rozpocząć”. Tak jak Baran jest pierwszym znakiem, tak Kwiecień w wielu kulturach był (a czasem jest i po dziś dzień) pierwszym miesiącem roku. Dla starożytnych, równonoc wiosenna zdawała się być dużo bardziej odpowiednim momentem rozpoczęcia kalendarza, ponieważ jest to moment, w którym dzień oficjalnie staje się dłuższy, niż noc. Słońce zmartwychwstaje, jego światło tryumfuje nad ciemnością a Gaja ponownie rozkwita.
 
   

Księga św. Łukasza jest Księgą Lwa. „Luke” („Łukasz”) to po Łacinie „Lucius”, co oznacza Światło, natomiast znakiem światła jest właśnie Lew. Zwierzęta te na całym świecie symbolizują Słońce i jego promienie, które przypominają żółtawe pyski lwów oraz ich rozwiane grzywy. Chrystus (kolejny symbol Słońca) często nazywany jest Lwem Judejskim.
 
   

„W Celtyckiej Irlandii imię „Lew” czy „Leon” brzmiało Lugh, który to był kolejnym słonecznym bohaterem i mistykiem. W Walii był to Llew, dla Rzymian Lugus, dla Sumerów Lughal. To nie jest ten sam koleś na wycieczce objazdowej, to po prostu Astrologiczny znak Lwa. W ikonografii Chrześcijańskiej znajdziemy jednego z Ewangelistów przedstawionego jako lwa. W szopce Bożo-narodzeniowej mamy 4 zwierzęta zgromadzone wokół kołyski króla Syna/Słońca. Jednym z nich jest właśnie lew. Chrześcijanie prawdopodobnie wierzą, że jeden lew po prostu był w okolicy i przypadkowo zawędrował do gospody, aby rzucić okiem na śpiącego Jezuska. Jak dobrze, że nie był wtedy głodny.” -Michael Tsarion, Astrotheology and Sidereal Mythology
 
Księga Mateusza jest tak naprawdę księgą Matt, Egipskiej Bogini. Jest ona niemal zawsze przedstawiana z zasłoniętymi oczami, trzymająca Wagę Sprawiedliwości, która odpowiada astrologicznej Wadze. Waga to ostatni oficjalnie dodany do zodiaku znak, dlatego właśnie Mateusz (Matt) był ostatnim z 12 apostołów. Symbolizuje go również Orzeł w ikonografii Chrześcijańskiej, ponieważ Aquila – Orzeł jest najbliższą Wadze zwierzęcą konstelacją.
 
„’Maat’ czytamy jako Majat; jest ona także przedstawiana jako Mahat u Brahminów, Meath u Celtów, Tiamat u Skaldów, Maia u Rzymian, czy Mara wśród pogan. W Biblii czytamy, że Mateusz był z początku nieakceptowany przez pozostałą jedenastkę uczniów, z powodu tego, że z zawodu był celnikiem – poborcą podatków (jak widać, była to haniebna profesja już od wieków). Jednakże pod osłoną całej tej hiperboli ukryty jest sekret. Symbolem celników od zawsze była waga, z uwagi na to, że nie chcieli oni jedynie pieniędzy, ale także zabierali ziarna oraz zwierzęta hodowlane, a ich pomocnicy nosili wszędzie ze sobą ogromne wagi. To samo ma aktualnie miejsce we wschodnich, wiejskich społeczeństwach.”
-Michael Tsarion, „Astrotheology and Sidereal Mythology

 
Wreszcie Księga Jana jest księgą Wodnika. Imię Jan pochodzi od miesiąca Stycznia (ang. January), który związany jest ze znakiem Wodnika. Jego symbolem jest człowiek niosący/nalewający dzban wody, stąd właśnie mamy Chrzest oraz Jana Chrzciciela. Śmierć św. Jana przez ścięcie jest kolejną astrologiczną alegorią – 29 Sierpnia gwiazda Wodnika, symbolizująca głowę Jana, przesuwa się tuż nad horyzontem, podczas gdy reszta jego ciała/konstelacji pozostaje poniżej. Dokładnie w tym czasie, o zmierzchu 29 Sierpnia, słońce zachodzi w znaku Lwa (królewski znak reprezentujący Heroda) i właśnie w ten sposób Herod wykonuje egzekucję Jana.

   

„Imię Jan pochodzi od Jahana lub Jahna, który z kolei wywodzi się od wczesnego Ionnesa, Oannesa (Rybiego boga). Jahan i Jahn dają nam wiele innych imion, takich jak Jane, Joan, Janus, a nawet Jasus czy Jezus. Ostatecznie otrzymujemy słowo Jahnuary czy January… W styczniu (Wodniku), wody Nilu były najczystsze, dlatego Egipcjanie zbierali je do użytku rytualnego. Znak Wodnika zaczęto kojarzyć z chrztem, oczyszczeniem i puryfikacją dzięki wodzie. Zapożyczyli to sobie Izraelici, co utorowało temu zwyczajowi drogę do tradycji Chrześcijańskich. Tak więc widzimy teraz Ewangelie dokładnie opisane jako znaki zodiaku. Słoneczny król musi przejść przez nie wszystkie. Są jego ‘kronikarzami’ (eng. Chroniclers gdzie ‘chron’ oznacza czas, konkretnie w znaczeniu zodiakalnym). Są jego mierniczymi, jego ‘Apostołami’ (‘post’ oznacza tu punkt demarkacyjny zodiaku). Są w końcu jego ‘uczniami’ (eng. ‘disciples’ gdzie ‘disc’ oznacza okrąg, którym jest zodiak).” -Michael Tsarion, „Astrotheology and Sidereal Mythology
 
   

„Religia Chrześcijańska jest parodią uwielbienia Słońca, gdzie w miejsce Słońca wsadzono człowieka o imieniu Chrystus i adorowano go z taką mocą, z jaką pierwotnie czczono tę gwiazdę.” -Thomas Paine
 
   

Dlaczego wydarzenia chronologiczne opisujące domniemane życie Jezusa Chrystusa w Nowym Testamencie biegną idealnie równolegle do starożytnego, alegorycznego rozumienia podróży Słońca poprzez znaki zodiaku? W Ewangelii św. Jana, 14:2 napisano, że „w domu Ojca mego jest mieszkań wiele”; uściślając – jest ich 12, 12 domów lub pokoi zodiaku. Istnieje dodatkowo 72 poza-zodiakalnych konstelacji, znanych jako paranatellon. Dlatego właśnie Jezus oficjalnie posiadał 12 apostołów, a 72 innych również głosiło jego nauki. 72 aniołów na drabinie Jakubowej oraz 72 narody w Księdze Rodzaju także mają związek z tymi 72 dekanami, 1 na każde 5 stopni zodiaku. Nieoczekiwanie, potrzeba 72 lat aby poruszyć się o 1 stopień poprzez zodiakalną precesję równonocy. Dlatego właśnie Konfucjusz (Chiny, 6 wiek p.n.e.) miał 72 uczniów, a Set (starożytny Egipt) 72 wspólników, z którymi zamordował Ozyrysa.
 
„Według legendy, Jezus urodził się w stajni pomiędzy koniem a owcą, symbolami Strzelca i Koziorożca. Ochrzczony został w miesiącu Wodnika. Wybrał swych pierwszych uczniów, rybaków, w miesiącu Ryb. Stał się Dobrym Pasterzem oraz Jagniątkiem w miesiącu Barana. Opowiedział swym wyznawcom przypowieść o siewcy w miesiącu Byka. W miesiącu Raka, ‘gwiezdnego Morza Galilei’, uspokoił sztorm i fale, opowiadał o krabach, a także wjechał tryumfalnie na osiołku do Miasta Pokoju, Jerozolimy. W miesiącu Lwa Jezus został ogłoszony Lwem Judy. W miesiącu Wagi, był ‘gałązką oliwną’ w ogrodzie Getsemani, w czasie zbioru winogron. Został zdradzony przez Judasza - Skorpiona. W miesiącu Strzelca został zraniony w bok przez ‘Centaura’ – centuriona.” -Acharya S., „The Christ Conspiracy” (115-116)

   

W Ewangelii św. Łukasza, 22:10, czytamy: „Oto gdy wejdziecie do miasta, spotka się z wami człowiek niosący dzban wody… idźcie za nim do domu, do którego wejdzie”. Jest to symbol Wodnika – człowiek niosący naczynie wypełnione wodą, koniec czasu Ryb, znaku symbolizowanego przez dwie ryby. To dlatego, gdy Jezus rozpoczyna swoją działalność, zaprzyjaźnia się z dwoma rybakami. W Ewangelii św. Mateusza, 4:19, Jezus mówi do Piotra: „Pójdźcie za Mną, a uczynię was rybakami ludzi”. Następnie karmi ich rybami, mówiąc „mamy jedynie 5 bochenków chleba i 2 ryby”. Panna (Dom Chleba) jest piątym znakiem zodiaku, co daje nam 5 bochenków Panny i 2 Urodzonych pod znakiem Ryby. Symbol podwójnej-ryby znajdujemy w wielu starych Chrześcijańskich kościołach i pracach. Jest to też powodem, dla którego wielu nawróconych Chrześcijan umieszcza symbol ryby na zderzakach swoich samochodów. Natomiast słowo „zakonnica” (ang. „nun) po Hebrajsku oznacza właśnie rybę, a jeśli dokładniej się przyjrzeć i odwrócić ją w poziomie, nakrycie głowy papieża wygląda niemal jak duża rybia-głowa. 
 
   

„Mit Chrześcijański zbiegł się z Wiekiem Ryb. Jest to powodem, dlaczego jest tyle ‘wodnych’ symboli w Nowym Testamencie. Wspomniany jest Chrzest, fakt, że apostołowie w większości byli rybakami, chodzenie po wodzie, mycie stóp, nakarmienie dwóch tysięcy ludzi dwoma rybami itd. Chrześcijanie po dziś dzień używają symbolu ryby jako przedstawienia Jezusa. Litery, z których składa się fraza ‘Jezus Chrysus Zbawiciel Świata’ po Łacinie dają słowo, oznaczające właśnie rybę. Papież nosi „Pierścień Rybaka”, a jego nakrycie głowy patrząc z boku jest głową ryby. Wcześni Chrześcijanie nazywali byli „Małymi Rybkami”. W Starym Testamencie czytamy o proroku Jonaszu, którego połknął wieloryb. Wszystkie obrazy, przedstawione w rozdziałach i wersetach Nowego Testamentu, mogą być powiązane z precesyjnym fenomenem, jako że dokładnie po to był w pierwszej kolejności stworzony. W żadnym wypadku nie miał być biografią.” -Michael Tsarion, „Astrotheology and Sidereal Mythology
 
   

Precesja równonocy to 25,920-roczny cykl przez który przechodzi Ziemia, i który odpowiada 12 znakom zodiaku. Każdy znak bądź „wiek” trwa 2160 lat. Obecnie jesteśmy w wieku Ryb, powoli przechodząc w wiek Wodnika. Fakt, że wiedza na temat 25,920-rocznej astrologicznej precesji była znana ludziom starożytnym, od Ameryki Południowej aż do Indii, sugeruje, że istniały wtedy zaawansowane cywilizacje oraz komunikacja czy podróże po całym świecie. Fakt, że wiedza ta zapisana jest w naszych religiach, a jednocześnie zduszana w zarodku i ukrywana przed ludzkością, ukazuje sposób, w jaki Bractwo kontynuuje tuszowanie informacji przed masami, a zachowuje je jedynie dla niewielu wybrańców, dokładnie tak, jak odbywało się to w starożytnym Egipcie.
 
   

Przed wiekiem Ryb mieliśmy wiek Barana, który związany jest w Biblii z tym, że zakończył się mniej więcej wtedy, gdy żył Jezus (2160 r. p.n.e. – 0 r. n.e.). Faraoni z Hyksos oraz Egipscy kapłani nazywani byli „dobrymi pasterzami”, a ich „trzodą” były gwiazdy, o których posiadali ogromną wiedzę. Także Chrystus znany był jako „dobry pasterz”, często przedstawiany jako niosący owieczkę; owieczki są też ważną częścią przedstawiania jasełek. Ich krew rozsmarowywana była na wszystkich drzwiach, oznaczając je jako przynależne zodiakowi. Analogia związana z owcami/pasterzami również ma pochodzenie astrologiczne; W zasadzie Łacińska nazwa gatunkowa owcy brzmi Ovis Aries (Aries-Owca).
 
„Czy to przypadek, że Jahwe, Bóg Staro Testamentowego Izraela, dostarczył właśnie barana, jako substytut Abrahamowej ofiary swojego syna, Izaaka? Czy jest możliwe, że barany są opisywane w różnym kontekście w prawie każdej księdze Starego Testamentu (spisanego podczas wieku Barana), natomiast nie ma o nich żadnej wzmianki w księgach Nowego Testamentu? A czy przypadkiem jest, że nadejście wieku Barana, niedługo przed początkiem drugiego tysiąclecia p.n.e., związane było w starożytnym Egipcie ze wzmożonym uwielbieniem boga Amona, którego symbolizuje baran z zakręconymi rogami? Przed wiekiem Barana mieliśmy wiek Byka, który trwał w latach 4320–2160 p.n.e., kończąc się w czasach Mojżesza. Mojżesz, nowa figurynka/Baran, przedstawiony na obrazie Michała Anioła „Moses” jako człowiek z rogami, schodzi z Góry Synaj i wścieka się na tych, którzy czczą złotego Byka/cielę. W Biblii Mojżesz jest prawodawcą, przynoszącym Dziesięć Bożych Przykazań z tej właśnie góry. W Egipcie, Mises przynosił ludziom kamienne tablice ze słowem Bożym. W Indiach był to Manou, a na Krecie – Minos, wysłany na Górę Dicta, gdzie Zeus wręczył mu święte prawa. Ta sama historia istniała w wielu kulturach antycznego świata, a sam Dekalog wzięto żywcem z Egipskiej Księgi Zmarłych. Bohater wieku Barana w mitologii Perskiej, Mithra, zarzyna Byka. Również podczas epoki precesji rozwinął się
kult-Byka na Krecie.”
-Graham Hancock, „Fingerprints of the Gods

 
Tuż przed wiekiem Byka mieliśmy wiek Bliźniąt, trwający od 6480 do 4320 r. p.n.e. Przejściowy okres pomiędzy Bliźniętami a Bykiem to czas, w którym otrzymujemy mitologiczną kreaturę, pół-byka, a pół-człowieka, Minotaura. Labirynt, którego strzeże, również nawiązuje do astrologii i zodiaku. Cofając się w czasie jeszcze bardziej – mityczny Sfinks ma związek z wiekiem Lwa (10,800 – 8640 r. p.n.e.). Każdego poranka, podczas trwania wieku Lwa, Sfinks spoglądał na wschód słońca i swą lustrzaną konstelację Lwa. Religijna ikonografia jest przepełniona astrologią, ponieważ ci, którzy ją propagują, nadal w sekrecie czczą Słońce.
 
   

„Wcześni ojcowie Kościoła zabronili astrologii, a wielki Synod w Toledo zakazał jej całkowicie. Niemniej jednak 600 lat później daty koronacji Papieży nadal wyznaczane były przez znaki zodiaku, hierarchowie kościoła zatrudniali swoich własnych astrologów, a znaki zodiaku pojawiły się na wszystkich kościelnych wyposażeniach: meblach, płytkach podłogowych, drzwiach, manuskryptach oraz chrzcielnych czcionkach. ‘Kościół’ był pewny, że nauka astrologii umniejszyłaby ich religię w oczach ludzi, jeśli myśleliby, że słońce, księżyc, gwiazdy, znaki zodiaku i planety są najważniejszymi determinantami naszego życia… oraz że rządzą zarówno ciałami, jaki i duszami ludzkimi. W takim wypadku, to planety i gwiazdy powinny być wielbione jak bogowie, którymi w rzeczywistości są. Astrologia przetrwała w naszej zachodniej kulturze dzięki temu, że Chrześcijaństwo częściowo ją dopuściło, częściowo ją również przeklinając jako dzieło szatana.” -Michael Tsarion, „Astrotheology and Sidereal Mythology
 
   

Nie musimy sięgać dalej, niż do etymologii Chrześcijańskich słów, aby odkryć (disc-over) Astroteologiczne korzenie. Uczniowie (Disc-iples) i Apostołowie (A-post-les) zostali już wyjaśnieni w kontekście terminów astrologicznych. Pastor pochodzi od zlepku słów pa-stor, gdzie Pa oznacza wielki lub ojciec, a Stor, czy Aster oznacza Gwiazdę. Stąd, Pastor oznacza Wielką Gwiazdę lub Ojcowską Gwiazdę, naszego Słonecznego Boga. Minister pochodzi od słowa Min, które było popularnym antycznym terminem, od którego wywodzi się Moon (Księżyc), oraz słowa Aster, Stir, czy Stor, które związane są ze słowem Star (Gwiazda). Tak więc słowo Minister czytamy jako Księżycowa Gwiazda. Monastery (Klasztor), Monk (Mnich) oraz Month (Miesiąc) są tego samego pochodzenia. Stąd też pochodzi słowo „Minute” (Minuta).
 
   

Jest to słowo wywodzące się od księżycowych i gwiezdnych kultów. Wyjaśnia to, dlaczego w zegarkach jest też wskazówka minutowa. Trzy wskazówki zegara odnoszą się do trzech planet powiązanych z czasem. Powolna wskazówka godzinowa odpowiada Horusowi - słońcu. Minutowa odpowiada Min - księżycowi, a najszybsza wskazówka sekundowa – Merkuremu, planecie, która obraca się najszybciej ze wszystkich planet, zarówno wokół słońca, jak i wokół własnej osi. Dlatego właśnie obraz boga Merkurego przedstawiany był z uskrzydlonymi butami lub stopami.” -Michael Tsarion, „Astrotheology and Sidereal Mythology” 
*Merkury jest tzw. Gwiazdą Wędrowną, która krąży dookoła płaskiej Ziemi a nie Słońca
 
Słowo Kościół pochodzi od Greckiej Bogini podstępu, Circe, która zwabiała mężczyzn do swej kryjówki i przemieniała ich w świnie. Słowo Amen, używane przez Chrześcijan, Muzułmanów, Hindusów i Żydów na koniec modlitwy, wywodzi się od faraona Amenhotepa oraz Egipskiego boga Amen-Ra, który znany był w Egipskich wierzeniach jako „ten ukryty” i potrafił zmieniać się w pozostałych bogów, na przykład Ozyrysa czy Seta. Podczas kultów słonecznych, księżycowych i gwiezdnych, Amen-Ra utorował sobie drogę do modlitw milionów ludzi. Jak często podkreśla Jordan Maxwell, poprzez kończenie rozważań słowem Amen, mówimy właściwie: „niech to będzie ukryte, niech pozostanie niewidoczne.” Małżonka Amena nazywała się Ament, skąd wywodzi się Nowy i Stary „Test-Ament”. Jednym z symbolicznych reprezentantów Amen-Ra jest obelisk, obecny m.in. w Watykanie, Waszyngtonie, Londynie i wielu innych miejscach na całym świecie.
 
   

Słowo Vatican (Watykan) pochodzi od słowa Vaticinia, które oznacza „miejsce przepowiedni” lub „miejsce czarowników”. Sam Watykan faktycznie finansuje i kontroluje każdy teleskop astronomiczny i obserwatorium na świecie, a wszystkie odkrycia przechodzą najpierw przez jego ręce zanim trafią do publicznej czy naukowej społeczności. Mass (Msza) wywodzi się od Egipskiego Mes, świętego ciasta, rytualnie pieczonego każdego roku z dodatkiem gliny zebranej z brzegu Nilu. Yule (Święta Bożego Narodzenia) dzieli swe korzenie ze słowem Wheel (Koło), a Bożo-Narodzenie w czasie Zimowej równonocy symbolizuje pełny-obrót zodiakalnego koła. Rzymski tytuł/imię Juliusz, również pochodzi od Yule, co tłumaczy, dlaczego Juliusz Cezar został koronowany na cesarza pod patronatem boga Jowisza w czasie zimowej równonocy. Słowo Arcy, tworzące Arcybiskupa i Arcydiakona związane jest z łukiem (ang. Arch), po którym porusza się na niebie słońce. Biskup znaczy dosłownie „ten, kto zna niebo”, a Diakon pochodzi od Dekan, trzech 10-stopniowych sekcji podzielonych na 12 znaków zodiaku.
 
„Punkty kardynalne są dosłownie związane z astrologią – kardynałowie okrążają Papieża tak, jak punkty kardynalne otaczają słońce. Gdy słońce zachodzi, pokrywa czerwienią Domy napotkane na swej drodze. Podobnie, kolorem preferowanym przez kardynałów jest czerwień, symbolizująca ich iluminację spowodowaną bliskością Papieża, wysłannika Boga na ziemi. Samo słowo Papież może być pochodną Egipskiego słowa określającego złego węża Apep, Apophis lub Apopsa (zobacz także słowa, takie jak: Poop Deck, Pupa, Pepsi, Pepsid, Dr. Pepper, Sgt. Pepper i inne).” -Michael Tsarion, Astrotheology and Sidereal Mythology)
 
Zauważmy, że największa Chrześcijańska sieć telewizyjna nazywa się Daystar Corporation (day – dzień, star – gwiazda). Astrologiczny symbolizm, numerologia, etymologia i mitologia są bardzo rozpowszechnione oraz dokładnie poznane przez garstkę wybrańców.
 
   

„Co stało się z wszechobecnym, niebiańskim mitem? Jak to możliwe, że informacje szeroko znane w czasach antycznych, są obecnie prawie całkowicie ukryte przed masami? Odpowiedź brzmi: zostały one utajnione z premedytacją, po to, aby ludzie nigdy nie dopatrzyli się powiązania pomiędzy ich umiłowanymi bogami, a ciałami niebieskimi. Jak zademonstrował Paine, Masoni bardzo dobrze znali prawdziwe znaczenie oraz istotę astrologii, która uważana była za świętą naukę… Astrologia i astroteologia były nie tylko znane w świecie starożytnym, ale także stanowiły ogromną część ludzkiej cywilizacji. Dookoła świata zbudowano monstrualne gmachy, które są niebiańskimi opowieściami w pigułce i służą jako gwiezdne ‘komputery’. Jednakże astroteologiczna Masoneria była skorumpowana, tak jak sprzedajni historyzanci którzy sprowadzili jej prawdziwe znaczenie do podziemia, w okrutnym celu zniewolenia świata i zdobycia całego jego bogactwa.”
 
„Wyobraźmy sobie, jaką mocą dysponowalibyście, aby przeforsować swój plan i zmanipulować rasę ludzką, gdybyście zdawali sobie sprawę z cyklów energetycznych pochodzących od Słońca i innych planet oraz sposobu, w jaki oddziałują na ludzką świadomość. Wiedzielibyście dokładnie, kiedy ludzie byliby bardziej skłonni do agresji, złości, strachu, wątpliwości i winy, moglibyście więc idealnie zaplanować wojny, katastrofy ekonomiczne i tak dalej. Bractwo od zawsze tę wiedzę posiadało i używa jej z niesamowitym skutkiem po dziś dzień.” -David Icke, „The Biggest Secret” (56)
Odpowiedz


Skocz do:


Użytkownicy przeglądający ten wątek:
1 gości