Witamy na Forum Płaska Ziemia

Witaj! Logowanie Rejestracja


Ocena wątku:
  • 1 głosów - średnia: 5
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Księżyc - Fazy/Położenie/Obserwację
#11
Dlaczego uważasz, że jedynymi poprawnymi narzędziami służącymi do poznawania świata są zmysły człowieka? Już od dawna ludzie badają takie obszary, w których niemożliwe jest poleganie tylko na np. wzroku. Spektroskop, mikroskop optyczny, elektronowy, radar, sonar, teleskop optyczny, radiowy, detektory różnego rodzaju promieniowania, sejsmograf itd... To są wszystko wynalazki, które od dawna pozwalają "sięgać, gdzie wzrok nie sięga".
Żeby przekonać się, co znajduje sie głęboko pod naszzymi stopami, nie trzeba wcale wiercić wielokilometrowej dziury i własnym paluchem grzebać w tym, co się tam znajdzie. Wystarczy w ziemię wyemitować odpowiednie fale dźwiękowe (coś na kształt sonaru) i na podstawie ich odbić i przekształceń można stwierdzić co i gdzie się pod ziemią znajduje.
To samo ze Słońcem. Używając spektroskopu można stwierdzić, że składa się ono z wodoru. Bo emituje promieniowanie w takim samym zakresie, jak wodór. Nie trzeba lecieć na Słońce i zbierać stamtąd próbek, żeby się o tym przekonać.  
Dlaczego Twoim zdaniem tego typu badania są bezwartościowe? Przecież te pomiary są precyzyjne, a wyniki spójne i nadające się do zastosowania w praktyce.
Odpowiedz
#12
(07-22-2018, 06:43 PM)Tigerbo napisał(a): To są wszystko wynalazki, które od dawna pozwalają "sięgać, gdzie wzrok nie sięga".

To samo ze Słońcem. Używając spektroskopu można stwierdzić, że składa się ono z wodoru. Bo emituje promieniowanie w takim samym zakresie, jak wodór. Nie trzeba lecieć na Słońce i zbierać stamtąd próbek, żeby się o tym przekonać.  
Dlaczego Twoim zdaniem tego typu badania są bezwartościowe? Przecież te pomiary są precyzyjne, a wyniki spójne i nadające się do zastosowania w praktyce.

Fizyka rozróżnia dlaczego rzeczy zachowują się tak jak się zachowują, więc jeśli fizyk albo ktokolwiek twierdzi, że wie coś o rzeczywistości, to powinien móc to zademonstrować albo odtworzyć, a żadne z tych rzeczy nie są demonstrowalne, żadne z tych rzeczy nie mogą być odtworzone i pokazane jako faktyczne. Tutaj trzeba wrócić do początku. Oni bawią się chemią tutaj na ziemi, to jest rzeczywista substancja tutaj na ziemi, a nie na słońcu, oni bawią się chemikaliami tutaj, na podstawie tego jak rzeczy się tutaj zachowują z powietrzem i systemem ciśnieniowym. To jest chemia i wykorzystuje substancje by opracować technologie, więc nie jest to teoretyczne, nie jest to rzecz, która nie może być zademonstrowana. 

Ludzie mogą wierzyć w co chcą, ale ja jestem inny, trudniej jest mnie przekonać do rzeczy, ponieważ wymagam właściwych autentycznych dowodów, pomiarów i nie akceptuje tego co mi wmawiano przez lata indoktrynacji.

To co może zostać zademonstrowane i odtworzone to prawdziwa nauka.

P.S. Radzę ci się zapoznać z regulaminem forum, piszesz jakbyś pomylił miejsca.
Odpowiedz
#13
Księżyc świeci własnym światłem i jest półprzezroczysty

NASA i nowoczesna astronomia utrzymuje, że Księżyc jest litym, sferycznym, podobnym Ziemi siedliskiem, na który poleciał człowiek i postawił stopę na nim stopę. Twierdzą, że Księżyc jest planetoidą i nie świeci własnym światłem oraz, że całe światło, które otrzymuje i odbija pochodzi od Słońca. W rzeczywistości jednak Księżyc nie jest litym ciałem, jest oczywiście kolisty, ale nie sferyczny i na pewno nie jest to planetoida podobna do Ziemi, na której ludzie mogli postawić stopę. W istocie Księżyc jest w znacznym stopniu przeźroczysty i świeci w pełni swoim własnym wyjątkowym światłem.  

   

Światło słoneczne ma kolor złoty, jest ciepłe, wysuszające, konserwujące i antyseptyczne, podczas gdy światło Księżyca ma kolor srebrny, jest chłodne, wilgotne, powodujące rozkład i septyczne. Promienie słoneczne zmniejszają spalanie ognia a promienie Księżyca spalanie zwiększają. Substancje roślinne i zwierzęce wystawione na promienie słoneczne szybko wysychają kurczą się, ulegają koagulacji oraz tracą podatność na rozkład i gnicie; winogrona i inne owoce stają się twarde, częściowo scukrzone i zakonserwowane jak rodzynki, daktyle i śliwki; mięso zwierząt ścina się, traci swoje nieustabilizowane lotne składniki, staje się twarde, suche i niepodatne na rozkład. Wystawione na światło księżyca, jednakże, substancje roślinne i zwierzęce pokazują symptomy gnicia i rozkładu.  
 
W bezpośrednim słońcu termometr wskaże wyższe wartości niż drugi termometr ułożony w cieniu, jednak w pełnym, bezpośrednim świetle księżyca termometr wskaże niższe wartości  niż drugi umieszczony w cieniu. Jeżeli skupimy światło słoneczne w dużej soczewce i skierujemy je w jeden punkt skupienia, może wytworzyć zauważalne ciepło, podczas gdy światło Księżyca skupione w ten sam sposób nie wytworzy ciepła. W  dzienniku medycznym „Lancet Medical Journal” z 14 marca 1856, podane zostały szczegóły kilku eksperymentów, które dowiodły, że skupione promienie Księżyca mogą w rzeczywistości obniżyć temperaturę na termometrze o więcej niż osiem stopni.  
 
„Światło słoneczne skoncentrowane przy pomocy wielu płaskich i wklęsłych luster, skupia światło na tym samym punkcie; lub przy pomocy soczewki, produkuje czarne lub nie-świecące ognisko, w którym ciepło jest tak natężone, że metaliczne i alkaliczne substancje szybko się topią; ziemskie i mineralne związki prawie natychmiast ulegają stopieniu w szkło, a wszystkie zwierzęce i roślinne struktury w ciągu kilku sekund rozkładają się, palą i niszczą. Światło Księżyca skoncentrowane w powyżej opisany sposób tworzy ognisko tak olśniewające i świecące, że trudno na nie patrzeć; ale nie powoduje wzrostu temperatury. W ognisku światła słonecznego jest duża ilość ciepła, ale brak światła. W tym stworzonym  przez światło księżyca, jest dużo światła, ale nie ma ciepła.” –Dr Samuel Rowbotham, „Astronomia poszukująca, Ziemia nie jest globem!” (144) 
 
Światło odbite musi mieć z konieczności takie same cechy jak to, które powoduje odbicie, ale światło Księżyca jest w całości inne od światła Słońca, zatem światło Księżyca nie jest światłem odbitym od Słońca. Światło Słońca jest czerwone i gorące, Księżyca blade i zimne – Słońce wysusza i konserwuje określone rodzaje ryb i owoców, jak dorsze, winogrona do zjedzenia, a światło Księżyca powoduje ich gnicie – Światło Słońca często powoduje zapłon węgla , podczas gdy Księżyc spowoduje, że węgiel rozbłyśnie – promienie Słońca skupione przy pomocy soczewki zapalą drewno, a nawet stopią metale, podczas gdy promienie Księżyca, skupione w jak największej mocy, nie dadzą najmniejszych objawów ciepła. Długo myślałem, że światło Księżyca jest elektryczne, ale mniejsza o to, nawet uczeń szkoły podstawowej  może zauważyć, że jego światło jest zupełnie inne niż światło Słońca.‖ –David Wardlaw Scott, „Terra Firma” (151-2)  
 
Zatem światło słoneczne i światło księżyca mają wyraźnie zupełnie inne cechy, a co więcej,  sam Księżyc nie może fizycznie być ,zarówno ciałem sferycznym i reflektorem światła Słońca! Reflektory muszą być płaskie lub wklęsłe by promień miał kąt padania; jeżeli powierzchnia reflektora jest wypukła, wtedy każdy promień światła wskazuje prostą linię z promieniem  prostopadłym do powierzchni, powodując brak odbicia. 
 
   

„I znów, jeżeli Księżyc jest sferą, jak się przyjmuje, w jaki sposób jego powierzchnia może odbijać światło Słońca? Jeśli jego powierzchnia byłaby litą masą wypolerowanego srebra, nie mogłaby odbijać światła z więcej niż ledwie punktu! Weźmy pokrytą srebrem szklaną kulę lub sporego rozmiaru glob i umieśćmy przed lampą lub ogniem o dowolnej mocy, a zobaczymy, że zamiast odbijać się od całej powierzchni, światło będzie rozświetlało tylko małą jej cząstkę. A jednak cała  powierzchnia Księżyca jest jaskrawo rozświetlona! Jest to warunek lub efekt zupełnie niemożliwy do uzyskania przy kształcie sferycznym” – Dr Samuel Rowbotham „Ziemia nie jest globem, Wydanie drugie” (97) 
 
 Również Biblia potwierdza, że Księżyc sam emituje światło, a nie jest jedynie reflektorem światła słonecznego, w Księdze Rodzaju 1:16, jest napisane „ Bóg stworzył dwa wielkie świecące ciała niebieskie, większe by rządziło dniem i mniejsze by rządziło nocą.” Księżyc najwyraźniej nie tylko emituje światło, świecąc swoim własnym unikalnym światłem, ale jest także w znacznej części przeźroczysty! Manipulująca swoimi zdjęciami NASA twierdzi,że Księżyc jest ciemną sferyczną planetoidą, jak na obrazku po lewej, jednak patrząc własnymi oczami lub przez teleskop widzimy, że właściwie jest on jasnym, kolistym, pół-przeźroczystym ciałem niebieskim, jak widać na obrazku po prawej stronie. Podczas bezchmurnej nocy, podczas cyklu przybywania lub ubywania księżyca, jest nawet niekiedy możliwe dojrzenie gwiazd i planet bezpośrednio przez powierzchnię Księżyca!  

   
 
7 marca 1794 roku czterej astronomowie ( 3 w Norwich i 1 w Londynie) napisali w „The Philosophical Transactions of the Royal Astronomical, Society”, że „widzieli gwiazdę w obrębie ciemnej części księżyca, który wtedy nie osiągnął pierwszej kwadry; a z przytoczonych dowodów wynika, że gwiazda musiała się pojawić znacznie wyżej nad dyskiem‖ Pan James South z Królewskiego Obserwatorium w Kensington napisał w liście do Timesa z dnia 7 kwietnia 1848 roku: „15 Marca 1848 gdy Księżyc miał siedem i pół dnia, nigdy dotąd nie widziałem jego nieoświetlonego dysku tak pięknie. Gdy pierwszy raz spojrzałem przez teleskop, gwiazda o wielkości gwiazdowej mniej więcej  siódmej, znajdowała się w odległości kilku minut wartości stopnia od ciemnej krawędzi księżyca. Widziałem, że zasłonięcie jej przez księżyc jest nieuniknione… Gwiazda, zamiast zniknąć w momencie, gdy krawędź księżyca jej dosięgła, najwyraźniej sunęła po ciemnej stronie księżyca, jak gdyby była widoczna przez przeźroczysty księżyc lub jak gdyby gwiazda znajdowała się miedzy mną a księżycem… Widziałem podobne wyraźne zdarzenie kilkakrotnie… Przyczyna tego zjawiska pozostaje niezbadaną tajemnicą.‖ W comiesięcznych notatkach Królewskiego Towarzystwa Astronomicznego z 8 czerwca 1860 roku, Thomas Gaunt stwierdził, że „Zasłonięcie Jowisza przez księżyc 24 maja 1860 roku widoczne było dzięki achromatycznej przesłonie 3,3 cala (8.382 cm),  ostrości 50 cali (127 cm); zakrycie o sile 50 , i odkrycie z siłą 70 (1 cal =2.54 cm). W momencie zakrycia nie byłem w stanie dostrzec ciemnej części tarczy księżyca, do momentu aż planeta zdawała się go dotykać, a potem jedynie do wielkości średnicy planety; lecz co mnie najbardziej uderzyło, to pojawienie się planety na księżycu, gdy ten ją mijał zasłaniając ją. Wyglądało to tak jakby planeta była ciemnym obiektem i prześlizgiwała się na powierzchni księżyca zamiast za nim; widać to było, aż do momentu, gdy planeta została zakryta i wtedy nagle  straciłem z widoku zupełnie ciemną część tarczy księżyca.‖  Osobiście również obserwowałem gwiazdy przez krawędź ubywającego/ przybywającego Księżyca. To się właściwie zdarza dość często. Gdy pilnie i w szczególności wypatruje się tego zjawiska podczas gwieździstych nocy, można je niekiedy zaobserwować, nawet gołym okiem.  

   
 
„Podczas częściowego zaćmienia słońca, zarys słońca wiele razy był widoczny przez bryłę księżyca. Jednak ci wszyscy, których uczono, że księżyc to lita, nieprzeźroczysta kula, są zawsze gotowi to ‗wyjaśniać‘, często w sposób zupełnie niespójny, zamiast przyjąć prosty fakt dotyczący półprzeźroczystości. Dowodem na to jest nie tylko możliwość zobaczenia krawędzi słońca przez segmenty a czasami przez sam środek księżyca, lecz także często przy księżycu w nowiu, widoczny jest wyraźnie obrys całości, a nawet niektóre cienie świetlne na przeciwnej oświetlonej stronie. Innymi słowy, często jesteśmy w stanie zobaczyć przez ciemną stronę księżyca światło po jego drugiej stronie. – Dr Samuel Rowbotham Astronomia poszukująca, ziemia nie jest globem!” (337) 

   

„ Fakt, że możemy widzieć światło świecące po drugiej stronie Księżyca, gdy ma kilka godzin lub nawet jest w kwadrze,  oznacza, że Księżyc nie jest doskonale nieprzejrzystym ciałem, tylko skrystalizowaną substancją. Również gwiazdy są widoczne przez jego powierzchnię!” – J. Atkinson „Earth Review Magazine” 
 
Gwiazda zasłaniająca sierp Księżyca od dawna stanowi popularny symbol Islamu, była symbolem Imperium Otomańskiego, można ją znaleźć na flagach Algierii, Azerbejdżanu, Libii, Malezji, Mauretanii Pakistanu, Singapuru, Tunezji Turcji i w tarczach herbowych krajów od Chorwacji do Niemiec, Irlandii, Polski, Portugalii, Rumunii, Szwecji, Ukrainy i Zjednoczonego Królestwa. Jego korzenie sięgają starożytnej kultury hinduskiej sprzed tysięcy lat, gdzie można go odnaleźć w symbolu słowa „Om”, pierwotnym imieniu wszechmogącego, reprezentującego połączenie boga Shivy i bogini Shakti. Z czego wynika tak szerokie historyczne znaczenie symbolu, tłumaczy się na wiele sposobów, jednak niezależnie od interpretacji, wizerunek gwiazd (y) przysłaniającej Księżyc od dawna jest szeroko rozpowszechniony i ma olbrzymie znaczenie.  

   
 
Faktem jest, że przez Księżyc można dostrzec gwiazdy i planety, jednak do dnia dzisiejszego NASA, nowoczesna astronomia i świat pełen heliocentrystów poddanych praniu mózgu, utrzymują, że Księżyc jest kulistym, podobnym do Ziemi obiektem, na którym mogą lądować statki kosmiczne. Twierdzą oni, że Księżyc (i Mars, z tego powodu!), są możliwymi do zamieszkania pustynnymi planetami, na kształt Tatooine ze Gwiezdnych Wojen, Arrakin z Diuny czy innych wymyślonych światów z dziedziny science fiction. Od czasów wiele odleglejszych niż wyreżyserowane lądowanie Apollo na Księżycu, ci masońscy wielbiący słońce heliocentryści twierdzą, że Księżyc to lita planetoida, wypełniona równinami, płaskowyżami, górami, dolinami i kraterami, choć nic z tego nie można dostrzec, nawet przy użyciu najlepszych teleskopów.

„Astronomowie do takiego stopnia pofolgowali swej wyobraźni, że Księżyc jest dzisiaj uważany za lity, nieprzeźroczysty sferyczny świat, posiadający góry, doliny, jeziora lub morza, kratery wulkaniczne i inne warunki analogicznie do powierzchni ziemskiej. Mrzonka ta została poprowadzona tak dalece, że cały widoczny dysk został zmapowany oraz różnym jego osobliwościom nadane zostały specjalne nazwy, jak gdyby były dokładnie zaobserwowane i rzeczywiście zmierzone przez ekipę ziemskich  certyfikowanych geodetów. Wszystko to zostało zrobione w bezpośredniej opozycji do faktu, że ktokolwiek, kto spojrzy przez silny teleskop po raz pierwszy i bez wcześniejszej sugestii, na powierzchnię księżyca, nie wie jak go opisać czy porównać z czymkolwiek, co jest mu znane. Porównanie, którego można dokonać jest uzależnione od stanu umysłu obserwatora. Wiadomo, że ludzie patrzący na chropowatą korę drzewa lub na nieregularne linie czy żyłki w pewnych rodzajach marmuru i kamienia lub przypatrujący się czerwonym rozżarzonym węgielkom w gasnącym ognisku będą w stanie, zgodnie ze stopniem aktywności wyobraźni, zobaczyć wiele różnych form, nawet zarysy zwierząt i ludzkich twarzy. Działa to w ten sposób, że ludziom może się wydawać, że powierzchnia księżyca jest poorana pagórkami i dolinami i innymi formami ukształtowania terenu podobnymi do tych, które można znaleźć na ziemi. Ale cokolwiek  widoczne jest na księżycu co wydaje się podobne do powierzchni naszego świata,  jest zupełnym złudzeniem-Dr Samuel Rowbotham „Astronomia poszukująca, Ziemia nie jest globem!” (335)
Odpowiedz
#14
Zorch Martino niedawno zrobił te doskonałe zdjęcia Księżyca z Gwiazdami widocznymi przez ciemną część półksiężyca:

   

   

   
Odpowiedz
#15
30.09.2018 (00:52,8:32), 8h różnicy pomiędzy jednym a drugim zdjęciem.

   

   

   
Odpowiedz


Skocz do:


Użytkownicy przeglądający ten wątek:
1 gości